奧維德《哀歌集》第5部第13首



Hanc tuus e Getico mittit tibi Naso salutem,
mittere si quisquam, quo caret ipse, potest.
Aeger enim traxi contagia corpore mentis,
libera tormento pars mihi ne qua vacet.
5 Perque dies multos lateris cruciatibus uror;
saeva quod immodico[1] frigore laesit hiems.
Si tamen ipse vales, aliqua nos parte valemus:
quippe mea est umeris fulta ruina tuis.
Quid[2], mihi cum dederis ingentia pignora, cumque
10 per numeros omnes hoc tueare caput,
quod tua me raro solatur epistula, peccas,
remque piam praestas, sed[3] mihi verba negas?
Hoc, precor, emenda: quod si correxeris unum,
nullus in egregio corpore naevus erit.
15 Pluribus accusem, fieri nisi possit, ut ad me
littera non veniat, missa sit illa tamen.
Di faciant, ut sit temeraria nostra querela,
teque putem falso non meminisse mei.
Quod precor, esse liquet: neque enim mutabile robur
20 credere me fas est pectoris esse tui.
Cana prius gelido desint absinthia Ponto,
et careat dulci Trinacris Hybla thymo,
inmemorem quam te quisquam convincat amici.
non ita sunt fati stamina nigra mei.
25 Tu tamen, ut possis falsae quoque pellere culpae
crimina, quod non es, ne videare, cave.
Vtque solebamus consumere longa loquendo
tempora, sermoni[4] deficiente die,
sic ferat ac referat tacitas nunc littera voces,
30 et peragant linguae charta manusque vices.
Quod fore ne nimium videar diffidere sitque
versibus hoc paucis admonuisse satis,
accipe quo semper finitur epistula verbo,
(atque meis distent ut tua fata!) ‘vale’.
[1] saeva quod immodico=sed quod non modico=sic me non modico
[2] Quid=qui
[3] sed=si
[4] sermoni=sermone

(病中的信)[1]
 
納索從蓋塔海岸送給你一聲“安康”
(若自己沒有的東西也可以送上)。
我病了,心靈的頑症已經感染了身體,
我的全境都已被痛苦轄制。
5 很多天以來,我的腰都疼得難忍,冬天
酷烈的嚴寒就這樣把我摧殘。
然而,如果你無恙,我也就部分無恙,
因為是你肩負了我危難的重量。
既然你曾表現出如此深厚的友情,
10 在各種處境中保護我的生命,
為何犯此小錯,很少寫信安慰我,
行為慷慨,言辭卻如此吝嗇?
我求你改掉這一點,只要這一點不再錯,
你的人格就堪稱完美無缺。
15 我本會繼續責怪你,卻又怕冤枉了你:
或許你發了信,卻沒到我手裡。
眾神啊,願我的這番怨言太過草率,
我說你已經忘了我,都是錯怪。
我的禱告顯然是真的,我不該相信
20 你會改變那顆堅定的心靈。
即使寒冷的龐圖斯不再生長苦艾,
希伯拉甜美的百里香[2]不復存在,
也無人能夠證明,你對朋友已冷淡。
我命運的紗線不會如此晦暗。
25 可你還是要小心,別讓旁人被假象
迷惑,這才能驅散虛假的指控。
過去我們在悠長的時日里從容交談,
不覺白晝已盡,天光已暗[3]
現在何不讓書信傳遞沉默的聲音,
30 讓紙草和手承擔舌頭的責任?
為免我顯得太缺乏信心(姑且就此
打住,這封短箋已能提醒你),
請接受書信永久不變的結束語——我願
你的命運與我迥異——“平安”。


[1] Davisson(1985)指出,這是《哀歌集》中最具書信體特徵的詩歌,已經開始向《黑海書簡》的寫法過渡。
[2] 參考《哀歌集》第五部第六首第38行的注釋。
[3] Williams(1991)指出,這兩行和奧維德詩中其他兩處(《黑海書簡》2.4.11-12和2.10.37-38)談話到日落後的意象可能都受到了卡利馬科斯(Anthologia Palatina 7.80)的影響。