奥维德《哀歌集》第5部第13首



Hanc tuus e Getico mittit tibi Naso salutem,
mittere si quisquam, quo caret ipse, potest.
Aeger enim traxi contagia corpore mentis,
libera tormento pars mihi ne qua vacet.
5 Perque dies multos lateris cruciatibus uror;
saeva quod immodico[1] frigore laesit hiems.
Si tamen ipse vales, aliqua nos parte valemus:
quippe mea est umeris fulta ruina tuis.
Quid[2], mihi cum dederis ingentia pignora, cumque
10 per numeros omnes hoc tueare caput,
quod tua me raro solatur epistula, peccas,
remque piam praestas, sed[3] mihi verba negas?
Hoc, precor, emenda: quod si correxeris unum,
nullus in egregio corpore naevus erit.
15 Pluribus accusem, fieri nisi possit, ut ad me
littera non veniat, missa sit illa tamen.
Di faciant, ut sit temeraria nostra querela,
teque putem falso non meminisse mei.
Quod precor, esse liquet: neque enim mutabile robur
20 credere me fas est pectoris esse tui.
Cana prius gelido desint absinthia Ponto,
et careat dulci Trinacris Hybla thymo,
inmemorem quam te quisquam convincat amici.
non ita sunt fati stamina nigra mei.
25 Tu tamen, ut possis falsae quoque pellere culpae
crimina, quod non es, ne videare, cave.
Vtque solebamus consumere longa loquendo
tempora, sermoni[4] deficiente die,
sic ferat ac referat tacitas nunc littera voces,
30 et peragant linguae charta manusque vices.
Quod fore ne nimium videar diffidere sitque
versibus hoc paucis admonuisse satis,
accipe quo semper finitur epistula verbo,
(atque meis distent ut tua fata!) ‘vale’.
[1] saeva quod immodico=sed quod non modico=sic me non modico
[2] Quid=qui
[3] sed=si
[4] sermoni=sermone

(病中的信)[1]
 
纳索从盖塔海岸送给你一声“安康”
(若自己没有的东西也可以送上)。
我病了,心灵的顽症已经感染了身体,
我的全境都已被痛苦辖制。
5 很多天以来,我的腰都疼得难忍,冬天
酷烈的严寒就这样把我摧残。
然而,如果你无恙,我也就部分无恙,
因为是你肩负了我危难的重量。
既然你曾表现出如此深厚的友情,
10 在各种处境中保护我的生命,
为何犯此小错,很少写信安慰我,
行为慷慨,言辞却如此吝啬?
我求你改掉这一点,只要这一点不再错,
你的人格就堪称完美无缺。
15 我本会继续责怪你,却又怕冤枉了你:
或许你发了信,却没到我手里。
众神啊,愿我的这番怨言太过草率,
我说你已经忘了我,都是错怪。
我的祷告显然是真的,我不该相信
20 你会改变那颗坚定的心灵。
即使寒冷的庞图斯不再生长苦艾,
希伯拉甜美的百里香[2]不复存在,
也无人能够证明,你对朋友已冷淡。
我命运的纱线不会如此晦暗。
25 可你还是要小心,别让旁人被假象
迷惑,这才能驱散虚假的指控。
过去我们在悠长的时日里从容交谈,
不觉白昼已尽,天光已暗[3]
现在何不让书信传递沉默的声音,
30 让纸草和手承担舌头的责任?
为免我显得太缺乏信心(姑且就此
打住,这封短笺已能提醒你),
请接受书信永久不变的结束语——我愿
你的命运与我迥异——“平安”。


[1] Davisson(1985)指出,这是《哀歌集》中最具书信体特征的诗歌,已经开始向《黑海书简》的写法过渡。
[2] 参考《哀歌集》第五部第六首第38行的注释。
[3] Williams(1991)指出,这两行和奥维德诗中其他两处(《黑海书简》2.4.11-12和2.10.37-38)谈话到日落后的意象可能都受到了卡利马科斯(Anthologia Palatina 7.80)的影响。