\Ergo erat in fatis Scythiam quoque visere nostris,
quaeque Lycaonio terra sub axe iacet:
nec vos, Pierides, nec stirps Letoïa, vestro
docta sacerdoti turba tulistis opem.
5 Nec mihi, quod lusi vero[1] sine crimine, prodest,
quodque magis vita Musa iocata[2] mea est:
plurima sed pelago terraque pericula passum
ustus ab adsiduo frigore Pontus habet.
Quique fugax rerum securaque in otia natus,
10 mollis et inpatiens ante laboris eram,
ultima nunc patior, nec me mare portubus orbum
perdere, diversae nec potuere viae;
suffecitque[3] malis animus; nam corpus ab illo
accepit vires vixque ferenda tulit.
15 Dum tamen et terris dubius iactabar et undis,
fallebat curas aegraque corda labor:
ut via finita est et opus requievit eundi,
et poenae tellus est mihi tacta meae,
nil nisi flere libet, nec nostro parcior imber
20 lumine, de verna quam nive manat aqua.
Roma domusque subit desideriumque locorum,
quicquid et amissa restat in Vrbe mei.
Ei mihi, quo[4] totiens nostri pulsata sepulcri
ianua, sed nullo tempore aperta fuit?
25 Cur ego tot gladios fugi totiensque minata
obruit infelix nulla procella caput?
Di, quos experior nimium constanter iniquos,
participes irae quos deus unus habet,
exstimulate, precor, cessantia fata meique
30 interitus clausas esse vetate fores!
[1] vero=vestro
[2] iocata=iocosa
[3] suffecitque=sufficit atque
[4] quo=quod
(呼求死亡)[1]
看来我命中注定要远赴斯基泰,这片
躺在北极星轴下的冰冷荒原[2],
你们缪斯,还有你阿波罗,虽掌管文艺[3],
却都没伸手帮助你们的祭司。
5 我只是游戏,并非犯罪,轻浮的只是
诗歌,不是生活,但这有何益?
我刚忍受了海上和陆上无数的艰险,
又进了寒冷噬骨的庞图斯的囚圈。
昔日,我悠闲无事,生于安乐之中,
10 身体娇弱,难经受任何劳动,
如今却忍耐着极限,没有港口的海,
野僻的路,都没能把我摧毁。
灵魂没臣服于逆境,肉身向它借勇力,
竟也扛住了几乎无法扛的打击。
15 然而,当我尚在惊惧颠沛的旅途,
磨难反而转移了忧虑与痛苦;
当路已走完,仆仆的风尘已消散,终于
到达目的地,我的放逐之处,
哭泣却成了唯一的快乐,泪不住地涌,
20 仿佛在春天,冬雪全都消融。
我想起罗马,家,常去的地方,还有
留在我失去的城市的一切故旧。
可悲,我曾多少次敲自己坟墓的门扉,
但它从来不曾吱嘎打开?
25 为何刀剑总放过我,为何恐怖的风暴
一直没落在我受诅咒的头上?
众神啊,既然你们一贯都过于残忍,
既然你们和某位神[4]同感忿恨,
我就求你们鞭策我犹疑不前的命运,
30 决不许关闭我的死亡之门[5]!
[1] 在这首诗里,奥维德表达了《哀歌集》和《黑海书简》里反复出现的一个主题:放逐生活比死亡还悲惨。“哭泣却成了唯一的快乐”是他此时生活最有力的概括。
[2] “北极星轴”原文是Lycaonio axe(吕卡翁的星轴),因为靠近北极星的大熊星座是卡里斯托所变,她是阿卡迪亚国王吕卡翁的女儿。
[3] 缪斯原文是Pierides(皮埃里亚人),因为色雷斯的皮埃里亚(Pieria)据说是缪斯最初的居处。阿波罗的原文是stirps Letoia(列托的后代),列托(Leto)即罗马神话的拉托娜(Latona),是阿波罗和狄安娜的母亲。
[4] 指屋大维。
[5] Green(2005)认为,奥维德在这里颠覆了古希腊和古罗马诗歌“吃闭门羹的情人”(paraclauthyron)这一传统,将诗人拒之门外的不再是狠心的情人,而是更残忍的死。