Hic mihi servitium video dominamque paratam:
iam mihi, libertas illa paterna, vale.
Servitium sed triste datur, teneorque catenis,
et numquam misero vincla remittit Amor,
5 et seu quid merui seu nil peccavimus, urit.
Vror, io, remove, saeva puella, faces.
O ego ne possim tales sentire dolores,
quam mallem in gelidis montibus esse lapis,
stare vel insanis cautes obnoxia ventis,
10 naufraga quam vasti tunderet unda maris!
Nunc et amara dies et noctis amarior umbra est:
omnia nam tristi tempora felle madent.
nec prosunt elegi nec carminis auctor Apollo:
illa cava pretium flagitat usque manu.
15 Ite procul, Musae, si non prodestis amanti:
non ego vos, ut sint bella canenda, colo,
nec refero Solisque vias et qualis, ubi orbem
complevit, versis Luna recurrit equis.
Ad dominam faciles aditus per carmina quaero:
20 ite procul, Musae, si nihil ista valent.
At mihi per caedem et facinus sunt dona paranda,
ne iaceam clausam flebilis ante domum,
aut rapiam suspensa sacris insignia fanis,
sed Venus ante alios est violanda mihi.
25 Illa malum facinus suadet dominamque rapacem
dat mihi: sacrilegas sentiat illa manus.
O pereat quicumque legit viridesque smaragdos
et niveam Tyrio murice tingit ovem.
Addit avaritiae causas et Coa puellis
30 vestis et e Rubro lucida concha mari.
Haec fecere malas: hinc clavim ianua sensit
et coepit custos liminis esse canis.
Sed pretium si grande feras, custodia victa est
nec prohibent claves et canis ipse tacet.
35 Heu quicumque dedit formam caelestis avarae,
quale bonum multis addidit ille malis![1]
hinc fletus rixaeque sonant, haec denique causa
fecit ut infamis nunc deus erret Amor.
At tibi, quae pretio victos excludis amantes,
40 diripiant partas ventus et ignis opes;[2]
quin tua tunc iuvenes spectent incendia laeti,
nec quisquam flammae sedulus addat aquam.
Seu veniet tibi mors, nec erit qui lugeat ullus
nec qui det maestas munus in exsequias.
45 At bona quae nec avara fuit, centum licet annos
vixerit, ardentem flebitur ante rogum;
atque aliquis senior veteres veneratus amores
annua constructo serta dabit tumulo
et ‘Bene’ discedens dicet ‘placideque quiescas,
50 terraque securae sit super ossa levis.’
Vera quidem moneo, sed prosunt quid mihi vera?
Illius est nobis lege colendus amor.
Quin etiam sedes iubeat si vendere avitas,
ite sub imperium sub titulumque, Lares.
55 Quidquid habet Circe, quidquid Medea veneni,
quidquid et herbarum Thessala terra gerit,
et quod, ubi indomitis gregibus Venus afflat amores,
hippomanes cupidae stillat ab inguine equae,
si modo me placido videat Nemesis mea vultu,
60 mille alias herbas misceat illa, bibam.
[1] addidit=attulit
[2] diripiant=eripiant
(在涅墨西斯家門外)[1]
我看見奴役和一位女主人在這裡等我——
現在,先祖傳我的自由,永別了!
悲慘的奴役已註定,我被鎖鏈捆縛,
小愛神從不鬆開可憐人的桎梏。
5 無論我罪有應得或無辜,他都會施罰:
我被焚,殘忍的姑娘,挪走火把!
啊,為了能不再感知這樣的苦難,
我寧願變成冰凍山嶺的巉岩,
或者做礁石,頂着肆虐的狂風屹立,
10 任浩瀚大海毀船的巨浪衝擊!
如今白晝苦澀,夜晚的暗影更苦澀,
所有時間在難咽的膽汁里浸沒。
哀歌沒用,發明吟唱的阿波羅沒用,
她永遠攤着空手,要求我進貢。
15 走開吧,繆斯,若你們不能幫助痴情人——
我敬拜你們,不是為讚美戰爭,[2]
我也不講述太陽的旅途,或月亮走滿
軌道後,如何掉轉馬頭回返。[3]
通過詩我只求輕鬆接近心愛的姑娘,
20 如果詩無效,繆斯,請閃到一旁。
但禮物我只能通過屠殺和犯罪來準備,[4]
以免流着淚躺在緊閉的門外,
否則就必須偷走神廟懸掛的裝飾,
然而我定要首先劫掠維納斯——
25 是她慫恿罪,是她給了我貪婪的女友,
讓她也體驗我這雙褻瀆之手!
讓他們去死,搜求閃亮翡翠的人,
用推羅紫貝浸染羊毛的人!
紅海的晶瑩貝殼和科斯島的透明絲衣
30 勾起了念想,讓女孩日夜惦記。
這些都敗壞她們:門開始感覺到鑰匙,
狗開始蹲在房前,保持警惕。
但如果你捨得花錢,守衛也能被收買,
鑰匙不是阻礙,狗不會狂吠。
35 可悲啊,無論哪位神將美交給了貪慾,
成堆的災難得到了怎樣的好處?
哭泣聲和爭吵聲由此而來,所以如今
聲名狼藉的丘比特無處安身。
然而,因價碼不夠而驅逐愛慕者的你,
40 祝願風和火摧毀你聚斂的厚禮,
甚至讓青年們欣喜地觀賞你家的火災,
誰也別熱心地朝熊熊的焰苗潑水!
但若你的死已迫近,願沒有任何人傷心,
或在你悲戚的祭禮上擺放供品。
45 可是善良且遠離貪慾的女人,即使
活百歲,我們仍願在火葬時哀泣;
某位老者為了紀念她長久的愛情,
將逐年的花環放上新砌的墳,
並在離去時向她道別:“靜靜地安息吧,
50 願無憂的骸骨不受覆土重壓。”
我的警告非虛言,可真言對我有何益?
我的愛必須遵循她的旨意。
即使她命令我賣掉祖先留下的地產,
拉里斯,也請屈從於她的威嚴。
55 無論喀耳刻和美狄亞擁有什麼毒藥,[5]
無論帖撒利亞產什麼魔草,[6]
無論(當維納斯激起未馴牲畜的慾火)
發情母馬從陰部滴怎樣的汁液,[7]
只要涅墨西斯朝着我溫柔地一瞥,
60 即使她混合這千種配料,我也喝。
[1] Murgatroyd(2002)認為,這首詩主要突出了涅墨西斯的貪婪,作品裡詩人的貧窮形象以及詩歌與財富的對照早在泛希臘時期的亞歷山大詩歌中就頗為常見。他相信詩人的語氣是嚴肅的。但Voss (1811)、, Ciaffi(1944)和Bright(1978)卻從這篇作品讀出了幽默和反諷。
[2] “讚美戰爭”意味着寫史詩。
[3] 提布盧斯的意思是,他也不願寫《物性論》那樣的科學說教詩。
[4] 這一行順帶譴責了同時代通過不義手段聚斂財富的羅馬人。
[5] 與美狄亞一樣,喀耳刻也是古希臘神話中的著名巫女。
[6] 在古代西方,希臘的帖撒利亞地區以巫術聞名。
[7] “汁液”指母馬交配時分泌的愛液,參考維吉爾《農事詩》(Georgics 3.280-283)。