奥维德《情诗集》第3部第14首



Non ego, ne pecces, cum sis formosa, recuso,
sed ne sit misero scire necesse mihi;
nec te nostra iubet fieri censura pudicam
sed tamen ut temptes dissimulare rogat.
5 Non peccat, quaecumque potest peccasse negare,
solaque famosam culpa professa facit.
Quis furor est, quae nocte latent, in luce fateri
et, quae clam facias, facta referre palam?
Ignoto meretrix corpus iunctura Quiriti
10 opposita populum summovet ante sera;
tu tua prostitues famae peccata sinistrae
commissi perages indiciumque tui?
Sit tibi mens melior, saltemve imitare pudicas,
teque probam, quamvis non eris, esse putem.
15 Quae facis, haec facito: tantum fecisse negato
nec pudeat coram verba modesta loqui.
Est qui nequitiam locus exigat: omnibus illum
deliciis imple, stet procul inde pudor.
Hinc simul exieris, lascivia protinus omnis
20 absit, et in lecto crimina pone tuo.
Illic nec tunicam tibi sit posuisse pudori
nec femori inpositum sustinuisse femur;
illic purpureis condatur lingua labellis,
inque modos Venerem mille figuret amor;
25 illic nec voces nec verba iuvantia cessent,
spondaque lasciva mobilitate tremat.
Indue cum tunicis metuentem crimina vultum,
et pudor obscenum diffiteatur opus.
Da populo, da verba mihi: sine nescius errem
30 et liceat stulta credulitate frui.
Cur totiens video mitti recipique tabellas?
Cur pressus prior est interiorque torus?
Cur plus quam somno turbatos esse capillos
collaque conspicio dentis habere notam?
35 Tantum non oculos crimen deducis ad ipsos;
si dubitas famae parcere, parce mihi.
Mens abit et morior, quotiens peccasse fateris,
perque meos artus frigida gutta fluit.
Tunc amo, tunc odi frustra, quod amare necesse est;
40 tunc ego, sed tecum, mortuus esse velim.
Nil equidem inquiram nec, quae celare parabis,
insequar: et falli muneris instar erit.
Si tamen in media deprensa tenebere culpa
et fuerint oculis probra videnda meis,
45 quae bene visa mihi fuerint, bene visa negato:
concedent verbis lumina nostra tuis.
Prona tibi vinci cupientem vincere palma est,
sit modo ‘Non feci’ dicere lingua memor:
cum tibi contingat verbis superare duobus,
50 etsi non causa, iudice vince tuo.

(请你瞒着我)[1]
 
我并不反对你放纵,既然你拥有美貌,
可是别逼迫可怜的我知晓;
我的道德感也并不命令你谨守正道,
只求你努力把你的真相藏好。
5 女人但凡能否认出轨,她便没出轨,
让她蒙羞的唯有已坦白的罪。
这是怎样的疯狂,让黑夜所隐曝露于[2]
天光,让秘密所行被公开讲述?
即将与某位无名罗马人合体的妓女
10 会首先插上门闩,防众人目睹;[3]
你却要向阴险的流言传扬你的污迹,
自己完成指控自己的证词?
愿你收敛些,至少模仿贞洁的女人,[4]
尽管你不是,但让我相信你纯真。
15 你现在做的,继续做,只是别承认你做,
公然说贤淑之词也不要愧怍。
有引诱你行淫的地方,那时你尽可
恣意寻欢,将矜持丢在角落;
而一旦离开,就立刻忘记所有的疯狂,
20 只将那些罪证留在你床上。
在那里,别让内衣阻止你彻底放开,
不许你的腿紧紧压着他的腿;
在那里,让舌头埋进玫瑰般的唇瓣,
让欲望为性爱创造一千种图案;
25 在那里,助兴的声音和话语不能停歇,
床架要随你无拘的动作而颠簸。
穿上衣服,就换上害怕失足的神色,
让贞洁的表象打消淫行的猜测。
请你骗众人,骗我:让我无知地犯错,
30 叫我因愚蠢的轻信而自得其乐。
为何我经常看见有信件来来往往?
为何你的床到处有压过的迹象?
为何你的头发比睡觉时还凌乱不整,
为何你的脖子上留着牙印?
35 只剩罪本身你还没在我眼前袒裸——
如果你不愿饶过名声,饶过我。
每次你坦承错误,我都会疯,会死,
冰冷的汗珠流遍我的肢体。
那时我爱,我徒然恨我只能爱的东西,
40 那时我想死,但要与你一起。
我不会主动查探,不会跟踪你试图
隐匿的事情:被骗将如同义务。
但如果你在现场被抓获,你的过犯
被我的眼睛清清楚楚地看见,
45 我目睹的一切,你要断然否定被目睹——
我的这双眼将向你的话屈服。
击败渴望被击败的人,对你有何难?
你的舌头只消记得说“我没干!”
既然你的运气好,只用一句话就能赢,[5]
50 纵使不占理,你也能判决自己胜。


[1] Lui(2011)通过细致的阅读发现,这首诗逆向呼应了三部《情诗集》的诸多细节,表达了奥维德摆脱情人和哀歌体的意愿,具有明显的诗学象征意味。作品的告诫口吻与《情诗集》第1部第4首相似(但方向相反),而且在两首诗里,对方都很可能不会听从。
[2] Lui指出,在《情诗集》第1部第2首里,“疯狂”(Furor)是小爱神的士兵,这里却是被贬斥的对象。贬斥“疯狂”,意味着诗人开始退出爱情哀歌的写作。
[3] 在《情诗集》第2部第1首里,奥维德宣称诗歌能打开门闩,这里却要求情人关上门。
[4] 在《情诗集》第1部第2首里,“贞节”是小爱神的俘虏,这里诗人却劝告情人模仿“贞洁的女人”。
[5] “一句话”对应的原文是verbis duobus(两个词),指上一行的Non feci(我没干)。由于拉丁文两个词翻译成三个字的汉语,所以保留“两个词”的译法已不妥。