Si tibi non opus est servata, stulte, puella,
at mihi fac serves, quo magis ipse velim.
Quod licet, ingratum est; quod non licet, acrius urit:
ferreus est, si quis, quod sinit alter, amat.
5 Speremus pariter, pariter metuamus amantes,
et faciat voto rara repulsa locum.
Quo mihi fortunam, quae numquam fallere curet?
Nil ego, quod nullo tempore laedat, amo.
Viderat hoc in me vitium versuta Corinna,
10 quaque capi possem, callida norat opem.
A, quotiens sani capitis mentita dolores
cunctantem tardo iussit abire pede!
A, quotiens finxit culpam, quantumque licebat
insonti, speciem praebuit esse nocens!
15 Sic ubi vexarat tepidosque refoverat ignis,
rursus erat votis comis et apta meis.
Quas mihi blanditias, quam dulcia verba parabat!
Oscula, di magni, qualia quotque dabat!
Tu quoque, quae nostros rapuisti nuper ocellos,
20 saepe time insidias, saepe rogata nega,
et sine me ante tuos proiectum in limine postis
longa pruinosa frigora nocte pati.
Sic mihi durat amor longosque adolescit in annos:
hoc iuvat, haec animi sunt alimenta mei;
25 pinguis amor nimiumque patens in taedia nobis
vertitur et, stomacho dulcis ut esca, nocet.
Si numquam Danaen habuisset aenea turris,
non esset Danae de Iove facta parens;
dum servat Iuno mutatam cornibus Io,
30 facta est quam fuerat gratior illa Iovi.
Quod licet et facile est quisquis cupit, arbore frondes
carpat et e magno flumine potet aquam;
si qua volet regnare diu, deludat amantem.
(ei mihi, ne monitis torquear ipse meis!)
35 Quidlibet eveniat, nocet indulgentia nobis:
quod sequitur, fugio; quod fugit, ipse sequor.
At tu, formosae nimium secure puellae,
incipe iam prima claudere nocte forem;
incipe, quis totiens furtim tua limina pulset,
40 quaerere, quid latrent nocte silente canes,
quas ferat et referat sollers ancilla tabellas,
cur totiens vacuo secubet ipsa toro.
Mordeat ista tuas aliquando cura medullas,
daque locum nostris materiamque dolis.
45 Ille potest vacuo furari litore harenas,
uxorem stulti si quis amare potest.
Iamque ego praemoneo: nisi tu servare puellam
incipis, incipiet desinere esse mea.
Multa diuque tuli; speravi saepe futurum,
50 cum bene servasses, ut bene verba darem.
Lentus es et pateris nulli patienda marito;
at mihi concessi finis amoris erit.[1]
Scilicet infelix numquam prohibebor adire?
Nox mihi sub nullo vindice semper erit?
55 Nil metuam? Per nulla traham suspiria somnos?
Nil facies, cur te iure perisse velim?
Quid mihi cum facili, quid cum lenone marito?
Corrumpit vitio gaudia nostra suo.[2]
Quin alium, quem tanta iuvet patientia, quaeris?[3]
60 Me tibi rivalem si iuvat esse, veta.
[1] concessi=concessa
[2] Corrumpit=corrumpis
[3] iuvet=iuvat=iubat
(警告)
你若沒必要為自己守着女友,傻瓜,
請為我守着,這樣誘惑才更大。
允許的,毫無魅力;禁止的,反讓人覬覦:
愛別人任你愛的人,就沒情趣。
5 讓我們戀愛者同時懷着恐懼和希冀,
讓偶爾的拒絕為祈禱留出位置。
從來不屑於欺騙我的運氣又算什麼?
我不愛永遠都不傷害我的一切!
狡猾的科琳娜發現了我的這個弱點,
10 精明地找到讓我淪陷的手段。
多少次,她分明無病,卻說頭疼,命令我
離開,而我卻徒然流連難捨!
多少次,她編出罪名,知我無辜,卻任着
性子,一本正經地假裝在叱責!
15 當她如此折磨我,重燃我漸弱的愛火,
她又會百依百順,滿臉溫和。
她吐出多少的甜言,獻出多少的殷勤!
神啊,還有多少銷魂的香吻!
你也一樣,新近奪走我目光的女人,
20 應時常警惕陰謀,常拒絕邀請,
並且任由我卑微地趴伏在你的門檻上,
在漫漫長夜忍受寒冷的冰霜。
如此我的愛才持久,才在歲月里滋長,
我喜歡這樣,這是靈魂的營養;
25 過分的親密,易得手的愛,卻令我倦怠,
就像甜食之於胃口,是傷害。
倘若達那厄從未被那座銅樓囚禁,[1]
就不會通過朱庇特成為母親;
當朱諾嫉妒地盯着長出牛角的伊俄,[2]
30 神王反覺得她添了動人的姿色。
誰如果貪戀可隨意擁有的東西,就讓誰
盡情摘茂林的葉,飲大河的水;
但誰想長久地統治,就應當戲弄情人。
(願我別作繭自縛,成為犧牲品!)
35 無論結局怎麼樣,遷就都讓我不快:
跟隨,我反而逃離;逃離,我跟隨。
可是你,對家中美女過於放心的蠢人,
從現在開始,入夜就請關好門!
開始問,誰鬼鬼祟祟把你的門檻輕敲?
40 那些犬為何在寂靜的暗夜吠叫?
謹慎幹練的女僕往返傳遞着什麼信?
為何她如此頻繁地獨自就寢?
讓這樣的憂慮時常咬嚙你的骨髓,
給我的詭計留出空間和機會。
45 能夠與一位傻瓜的妻子偷情,就可以
從無人的岸邊偷沙子——都太容易!
我已經給你預警:你若不開始守護
這姑娘,她就不再受我眷顧。
我忍耐太多太久,我常指望,你能
50 好好守護她,讓我的妙計得逞。
你太遲鈍,你所忍沒有丈夫能忍,
但你的允許卻讓我的愛灰心。
難道你永遠不阻攔不幸的我進門?
晚上永遠沒有防我的敵人?
55 我什麼都無需害怕?整夜都不用嘆息?
你不做什麼,讓我詛咒你該死?
如此隨和的窩囊丈夫,該怎麼對付?
我的快樂都毀於他的錯誤。
何不找位喜歡忍耐這一切的男子?
60 你若選我做情敵,就竭力阻止!
[1] 達那厄(Danae)是阿戈斯國王阿克里西俄斯(Acrisius)之女,因為神諭說她的兒子會害死她的父親,阿克里西俄斯將她囚禁在一間青銅密室中,朱庇特化成金雨與她相會,她懷孕後生下了著名的珀爾修斯(Perseus)。
[2] 關於伊俄,參考《變形記》(Metamorphoses 1.568-746)。