Si tibi non opus est servata, stulte, puella,
at mihi fac serves, quo magis ipse velim.
Quod licet, ingratum est; quod non licet, acrius urit:
ferreus est, si quis, quod sinit alter, amat.
5 Speremus pariter, pariter metuamus amantes,
et faciat voto rara repulsa locum.
Quo mihi fortunam, quae numquam fallere curet?
Nil ego, quod nullo tempore laedat, amo.
Viderat hoc in me vitium versuta Corinna,
10 quaque capi possem, callida norat opem.
A, quotiens sani capitis mentita dolores
cunctantem tardo iussit abire pede!
A, quotiens finxit culpam, quantumque licebat
insonti, speciem praebuit esse nocens!
15 Sic ubi vexarat tepidosque refoverat ignis,
rursus erat votis comis et apta meis.
Quas mihi blanditias, quam dulcia verba parabat!
Oscula, di magni, qualia quotque dabat!
Tu quoque, quae nostros rapuisti nuper ocellos,
20 saepe time insidias, saepe rogata nega,
et sine me ante tuos proiectum in limine postis
longa pruinosa frigora nocte pati.
Sic mihi durat amor longosque adolescit in annos:
hoc iuvat, haec animi sunt alimenta mei;
25 pinguis amor nimiumque patens in taedia nobis
vertitur et, stomacho dulcis ut esca, nocet.
Si numquam Danaen habuisset aenea turris,
non esset Danae de Iove facta parens;
dum servat Iuno mutatam cornibus Io,
30 facta est quam fuerat gratior illa Iovi.
Quod licet et facile est quisquis cupit, arbore frondes
carpat et e magno flumine potet aquam;
si qua volet regnare diu, deludat amantem.
(ei mihi, ne monitis torquear ipse meis!)
35 Quidlibet eveniat, nocet indulgentia nobis:
quod sequitur, fugio; quod fugit, ipse sequor.
At tu, formosae nimium secure puellae,
incipe iam prima claudere nocte forem;
incipe, quis totiens furtim tua limina pulset,
40 quaerere, quid latrent nocte silente canes,
quas ferat et referat sollers ancilla tabellas,
cur totiens vacuo secubet ipsa toro.
Mordeat ista tuas aliquando cura medullas,
daque locum nostris materiamque dolis.
45 Ille potest vacuo furari litore harenas,
uxorem stulti si quis amare potest.
Iamque ego praemoneo: nisi tu servare puellam
incipis, incipiet desinere esse mea.
Multa diuque tuli; speravi saepe futurum,
50 cum bene servasses, ut bene verba darem.
Lentus es et pateris nulli patienda marito;
at mihi concessi finis amoris erit.[1]
Scilicet infelix numquam prohibebor adire?
Nox mihi sub nullo vindice semper erit?
55 Nil metuam? Per nulla traham suspiria somnos?
Nil facies, cur te iure perisse velim?
Quid mihi cum facili, quid cum lenone marito?
Corrumpit vitio gaudia nostra suo.[2]
Quin alium, quem tanta iuvet patientia, quaeris?[3]
60 Me tibi rivalem si iuvat esse, veta.
[1] concessi=concessa
[2] Corrumpit=corrumpis
[3] iuvet=iuvat=iubat
(警告)
你若没必要为自己守着女友,傻瓜,
请为我守着,这样诱惑才更大。
允许的,毫无魅力;禁止的,反让人觊觎:
爱别人任你爱的人,就没情趣。
5 让我们恋爱者同时怀着恐惧和希冀,
让偶尔的拒绝为祈祷留出位置。
从来不屑于欺骗我的运气又算什么?
我不爱永远都不伤害我的一切!
狡猾的科琳娜发现了我的这个弱点,
10 精明地找到让我沦陷的手段。
多少次,她分明无病,却说头疼,命令我
离开,而我却徒然流连难舍!
多少次,她编出罪名,知我无辜,却任着
性子,一本正经地假装在叱责!
15 当她如此折磨我,重燃我渐弱的爱火,
她又会百依百顺,满脸温和。
她吐出多少的甜言,献出多少的殷勤!
神啊,还有多少销魂的香吻!
你也一样,新近夺走我目光的女人,
20 应时常警惕阴谋,常拒绝邀请,
并且任由我卑微地趴伏在你的门槛上,
在漫漫长夜忍受寒冷的冰霜。
如此我的爱才持久,才在岁月里滋长,
我喜欢这样,这是灵魂的营养;
25 过分的亲密,易得手的爱,却令我倦怠,
就像甜食之于胃口,是伤害。
倘若达那厄从未被那座铜楼囚禁,[1]
就不会通过朱庇特成为母亲;
当朱诺嫉妒地盯着长出牛角的伊俄,[2]
30 神王反觉得她添了动人的姿色。
谁如果贪恋可随意拥有的东西,就让谁
尽情摘茂林的叶,饮大河的水;
但谁想长久地统治,就应当戏弄情人。
(愿我别作茧自缚,成为牺牲品!)
35 无论结局怎么样,迁就都让我不快:
跟随,我反而逃离;逃离,我跟随。
可是你,对家中美女过于放心的蠢人,
从现在开始,入夜就请关好门!
开始问,谁鬼鬼祟祟把你的门槛轻敲?
40 那些犬为何在寂静的暗夜吠叫?
谨慎干练的女仆往返传递着什么信?
为何她如此频繁地独自就寝?
让这样的忧虑时常咬啮你的骨髓,
给我的诡计留出空间和机会。
45 能够与一位傻瓜的妻子偷情,就可以
从无人的岸边偷沙子——都太容易!
我已经给你预警:你若不开始守护
这姑娘,她就不再受我眷顾。
我忍耐太多太久,我常指望,你能
50 好好守护她,让我的妙计得逞。
你太迟钝,你所忍没有丈夫能忍,
但你的允许却让我的爱灰心。
难道你永远不阻拦不幸的我进门?
晚上永远没有防我的敌人?
55 我什么都无需害怕?整夜都不用叹息?
你不做什么,让我诅咒你该死?
如此随和的窝囊丈夫,该怎么对付?
我的快乐都毁于他的错误。
何不找位喜欢忍耐这一切的男子?
60 你若选我做情敌,就竭力阻止!
[1] 达那厄(Danae)是阿戈斯国王阿克里西俄斯(Acrisius)之女,因为神谕说她的儿子会害死她的父亲,阿克里西俄斯将她囚禁在一间青铜密室中,朱庇特化成金雨与她相会,她怀孕后生下了著名的珀尔修斯(Perseus)。
[2] 关于伊俄,参考《变形记》(Metamorphoses 1.568-746)。