Non ego mendosos ausim defendere mores
falsaque pro vitiis arma movere meis.
Confiteor, si quid prodest delicta fateri;
in mea nunc demens crimina fassus eo.
5 Odi, nec possum cupiens non esse, quod odi:
heu quam, quae studeas ponere, ferre grave est!
Nam desunt vires ad me mihi iusque regendum;
auferor, ut rapida concita puppis aqua.
Non est certa meos quae forma invitet amores:
10 centum sunt causae cur ego semper amem.
Sive aliqua est oculos in se deiecta modestos,
uror, et insidiae sunt pudor ille meae;
Sive procax aliqua est, capior quia rustica non est
spemque dat in molli mobilis esse toro;
15 aspera si visa est rigidasque imitata Sabinas,
velle sed ex alto dissimulare puto;
sive es docta, places raras dotata per artes;
sive rudis, placita es simplicitate tua.
Est quae Callimachi prae nostris rustica dicat
20 carmina: cui placeo, protinus ipsa placet;
est etiam quae me vatem et mea carmina culpet:
culpantis cupiam sustinuisse femur.
Molliter incedit: motu capit; altera dura est:
at poterit tacto mollior esse viro.
25 Haec quia dulce canit flectitque facillima vocem,
oscula cantanti rapta dedisse velim;
Haec querulas habili percurrit pollice chordas:
tam doctas quis non possit amare manus?
Illa placet gestu numerosaque bracchia ducit
30 et tenerum molli torquet ab arte latus:
ut taceam de me, qui causa tangor ab omni,
illic Hippolytum pone, Priapus erit.
Tu, quia tam longa es, veteres heroidas aequas
et potes in toto multa iacere toro;
35 Haec habilis brevitate sua est: corrumpor utraque;
conveniunt voto longa brevisque meo.
Non est culta: subit quid cultae accedere possit;
ornata est: dotes exhibet ipsa suas.
Candida me capiet, capiet me flava puella;
40 est etiam in fusco grata colore venus.
Seu pendent nivea pulli cervice capilli,
Leda fuit nigra conspicienda coma;
seu flavent, placuit croceis Aurora capillis:
omnibus historiis se meus aptat amor.
45 Me nova sollicitat, me tangit serior aetas:
haec melior specie, moribus illa placet.[1]
Denique quas tota quisquam probat Urbe puellas,
noster in has omnis ambitiosus amor.
[1] moribus=corporis; placet=sapit
(風流情種)[1]
我不敢為自己容易犯錯的品性辯護,
替我的污點將欺騙的武器揮舞。
我坦白,如果承認過犯有任何收穫;
既已承認,我就瘋狂地自責。
5 我恨,卻不能如願不成為我恨的模樣:
啊,渴望擺脫的重負多麼難扛!
因為我沒有控制自己的力量和意志,
如激流裹挾的小舟,我無法止息。
勾起我慾念的並非某種特定的風韻,
10 一百條理由讓我不停地動情。
如果女子低着頭,不肯抬羞怯的眼睛,
我就着了火,那矜持就是陷阱;
倘若她輕佻,我就被老道的手法俘虜,
活潑的舉止彷彿昭示着雲雨;
15 如果她嚴厲,模仿冷淡的薩賓女人,
我就想,她其實有意,但藏得很深;
你若博學,就會因罕見的才藝吸引我;
若無知,你的單純又把我誘惑。
誰若說卡利馬科斯的詩不如我精緻,[2]
20 迷上我的她立刻就讓我痴迷;
另一位女子挑剔我的詩和作者本尊,
我就盼挑剔者的身壓上我的身。
誰輕盈,我就愛她的步態;誰動作僵硬,
我就想,與異性接觸能治她的病。
25 因為這位歌聲甜,自如地控制嗓音,
我渴望趁她清唱偷得幾個吻;
這位指法嫻熟,撥弄着哀怨的琴弦,
如此的巧手怎能不讓人愛憐?
而那位舞姿悅目,手臂隨節奏浮沉,
30 柔若無骨,扭動嬌媚的腰身——
且不說我自己(任何刺激都讓我興奮),
希波呂托斯在場,淫心也難禁。[3]
你因為身材高挑,堪比神話里的女傑,
我的整張床都可供你安卧;
35 她嬌小,同樣可取。你們倆我都難抵抗;
兩種身材都符合我的願望。
沒化妝?我就想象化妝後是什麼樣子;
化了妝?正好展示她的魅力。
我喜歡白皙的姑娘,也喜歡棕色皮膚,
40 甚至與黑膚女子的歡愛也是福。
如墨的頭髮掩着如雪的頸項,何妨?
麗達也是黑頭髮,卻艷蓋群芳;
若是金髮,奧羅拉的金髮也令人沉迷——
我的愛能夠適應任何故事。
45 少女勾我魂,年長的婦人我也有感覺:
前者貌更美,但風度不如後者。
總之,全羅馬任何人欣賞的任何女性,
我都願爭取與她們相愛的緣分。
[1] Keith(1994)認為,從象徵的角度看,這首詩呈現了愛情哀歌體在風格和題材上的複雜多變。
[2] 參考《情詩集》第1部第15首第13行的注釋。
[3] 這行拉丁語原文的意思是“將希波呂托斯放在那裡,他也會變成普里阿波斯。” 希波呂托斯(Hippolytus)是忒修斯之子,月神的追隨者,信奉獨身主義,堅決拒絕了繼母淮德拉(Phaedra)的引誘。普里阿波斯(Priapus)是維納斯和巴克斯的兒子,掌管田野和花園之神,性慾旺盛,在古羅馬流行文化中的醒目特徵是巨大的陽具。