Non ego mendosos ausim defendere mores
falsaque pro vitiis arma movere meis.
Confiteor, si quid prodest delicta fateri;
in mea nunc demens crimina fassus eo.
5 Odi, nec possum cupiens non esse, quod odi:
heu quam, quae studeas ponere, ferre grave est!
Nam desunt vires ad me mihi iusque regendum;
auferor, ut rapida concita puppis aqua.
Non est certa meos quae forma invitet amores:
10 centum sunt causae cur ego semper amem.
Sive aliqua est oculos in se deiecta modestos,
uror, et insidiae sunt pudor ille meae;
Sive procax aliqua est, capior quia rustica non est
spemque dat in molli mobilis esse toro;
15 aspera si visa est rigidasque imitata Sabinas,
velle sed ex alto dissimulare puto;
sive es docta, places raras dotata per artes;
sive rudis, placita es simplicitate tua.
Est quae Callimachi prae nostris rustica dicat
20 carmina: cui placeo, protinus ipsa placet;
est etiam quae me vatem et mea carmina culpet:
culpantis cupiam sustinuisse femur.
Molliter incedit: motu capit; altera dura est:
at poterit tacto mollior esse viro.
25 Haec quia dulce canit flectitque facillima vocem,
oscula cantanti rapta dedisse velim;
Haec querulas habili percurrit pollice chordas:
tam doctas quis non possit amare manus?
Illa placet gestu numerosaque bracchia ducit
30 et tenerum molli torquet ab arte latus:
ut taceam de me, qui causa tangor ab omni,
illic Hippolytum pone, Priapus erit.
Tu, quia tam longa es, veteres heroidas aequas
et potes in toto multa iacere toro;
35 Haec habilis brevitate sua est: corrumpor utraque;
conveniunt voto longa brevisque meo.
Non est culta: subit quid cultae accedere possit;
ornata est: dotes exhibet ipsa suas.
Candida me capiet, capiet me flava puella;
40 est etiam in fusco grata colore venus.
Seu pendent nivea pulli cervice capilli,
Leda fuit nigra conspicienda coma;
seu flavent, placuit croceis Aurora capillis:
omnibus historiis se meus aptat amor.
45 Me nova sollicitat, me tangit serior aetas:
haec melior specie, moribus illa placet.[1]
Denique quas tota quisquam probat Urbe puellas,
noster in has omnis ambitiosus amor.
[1] moribus=corporis; placet=sapit
(风流情种)[1]
我不敢为自己容易犯错的品性辩护,
替我的污点将欺骗的武器挥舞。
我坦白,如果承认过犯有任何收获;
既已承认,我就疯狂地自责。
5 我恨,却不能如愿不成为我恨的模样:
啊,渴望摆脱的重负多么难扛!
因为我没有控制自己的力量和意志,
如激流裹挟的小舟,我无法止息。
勾起我欲念的并非某种特定的风韵,
10 一百条理由让我不停地动情。
如果女子低着头,不肯抬羞怯的眼睛,
我就着了火,那矜持就是陷阱;
倘若她轻佻,我就被老道的手法俘虏,
活泼的举止仿佛昭示着云雨;
15 如果她严厉,模仿冷淡的萨宾女人,
我就想,她其实有意,但藏得很深;
你若博学,就会因罕见的才艺吸引我;
若无知,你的单纯又把我诱惑。
谁若说卡利马科斯的诗不如我精致,[2]
20 迷上我的她立刻就让我痴迷;
另一位女子挑剔我的诗和作者本尊,
我就盼挑剔者的身压上我的身。
谁轻盈,我就爱她的步态;谁动作僵硬,
我就想,与异性接触能治她的病。
25 因为这位歌声甜,自如地控制嗓音,
我渴望趁她清唱偷得几个吻;
这位指法娴熟,拨弄着哀怨的琴弦,
如此的巧手怎能不让人爱怜?
而那位舞姿悦目,手臂随节奏浮沉,
30 柔若无骨,扭动娇媚的腰身——
且不说我自己(任何刺激都让我兴奋),
希波吕托斯在场,淫心也难禁。[3]
你因为身材高挑,堪比神话里的女杰,
我的整张床都可供你安卧;
35 她娇小,同样可取。你们俩我都难抵抗;
两种身材都符合我的愿望。
没化妆?我就想象化妆后是什么样子;
化了妆?正好展示她的魅力。
我喜欢白皙的姑娘,也喜欢棕色皮肤,
40 甚至与黑肤女子的欢爱也是福。
如墨的头发掩着如雪的颈项,何妨?
丽达也是黑头发,却艳盖群芳;
若是金发,奥罗拉的金发也令人沉迷——
我的爱能够适应任何故事。
45 少女勾我魂,年长的妇人我也有感觉:
前者貌更美,但风度不如后者。
总之,全罗马任何人欣赏的任何女性,
我都愿争取与她们相爱的缘分。
[1] Keith(1994)认为,从象征的角度看,这首诗呈现了爱情哀歌体在风格和题材上的复杂多变。
[2] 参考《情诗集》第1部第15首第13行的注释。
[3] 这行拉丁语原文的意思是“将希波吕托斯放在那里,他也会变成普里阿波斯。” 希波吕托斯(Hippolytus)是忒修斯之子,月神的追随者,信奉独身主义,坚决拒绝了继母淮德拉(Phaedra)的引诱。普里阿波斯(Priapus)是维纳斯和巴克斯的儿子,掌管田野和花园之神,性欲旺盛,在古罗马流行文化中的醒目特征是巨大的阳具。