Hostibus et siquis, ne fias nostra, repugnat,
sic sit ut invalida te solet esse mihi.
Torqueor ex aequo vel te nubente vel aegra,
dicere nec possum quid minus ipse velim.
125 Maceror interdum quod sim tibi causa dolendi,
teque mea laedi calliditate puto.
In caput ut nostrum dominae periuria quaeso
eveniant; poena tuta sit illa mea.
Ne tamen ignorem quid agas, ad limina crebro
130 anxius hac illac dissimulanter eo;
subsequor ancillam furtim famulumque requirens
profuerint somni quid tibi quidve cibi.
Me miserum, quod non medicorum iussa ministro
effingoque manus insideoque toro.
135 Et rursus miserum, quod me procul inde remoto,
quem minime vellem, forsitan alter adest.
Ille manus istas effingit et adsidet aegrae
invisus superis cum superisque mihi,
dumque suo temptat salientem pollice venam,
140 candida per causam bracchia saepe tenet
contrectatque sinus et forsitan oscula iungit;
officio merces plenior ista suo est.
Quis tibi permisit nostras praecerpere messes?
Ad sepem alterius quis tibi fecit iter?[1]
145 Iste sinus meus est; mea turpiter oscula sumis;
a mihi promisso corpore tolle manus.
Improbe, tolle manus. Quam tangis, nostra futura est;
postmodo si facies istud, adulter eris.
Elige de vacuis, quam non sibi vindicet alter;
150 si nescis, dominum res habet ista suum.
Nec mihi credideris; recitetur formula pacti;
neu falsam dicas esse, fac ipse legas.
Alterius thalamo (tibi nos, tibi dicimus) exi.
Quid facis hic? Exi, non vacat iste torus.
155 Nam quod habes et tu scripti verba altera pacti,
non erit idcirco par tua causa meae.
Haec mihi se pepigit, pater hanc tibi, primus ab illa;
sed propior certe quam pater ipsa sibi est.
Promisit pater hanc, haec et iuravit amanti;
160 ille homines, haec est testificata deam;
ille timet mendax, haec et periura vocari;
num dubitas, hic sit maior an ille metus?
Denique, ut amborum conferre pericula possis,
respice ad eventus; haec cubat, ille valet.
165 Nos quoque dissimili certamina mente subimus,
nec spes par nobis nec timor aequus adest.
Tu petis ex tuto, gravior mihi morte repulsa est,
idque ego iam, quod tu forsan amabis, amo.
Si tibi iustitiae, si recti cura fuisset,
170 cedere debueras ignibus ipse meis.
Nunc, quoniam ferus hic pro causa pugnat iniqua,
ad te, Cydippe, littera nostra redit.[2]
Hic facit ut iaceas et sis suspecta Dianae;
hunc tu, si sapias, limen adire vetes.
175 Hoc faciente subis tam saeva pericula vitae
atque utinam pro te, qui movet illa, cadat!
Quem si reppuleris, nec, quem dea damnat, amaris,
tu tunc continuo, certe ego salvus ero.
Siste metum, virgo; stabili potiere salute;
180 fac modo polliciti conscia templa colas.
Non bove mactato caelestia numina gaudent,
sed quae praestanda est et sine teste fide.
Ut valeant, aliae ferrum patiuntur et ignes;
fert aliis tristem sucus amarus opem;
185 nil opus est istis; tantum periuria vita
teque simul serva meque datamque fidem.
Praeteritae veniam dabit ignorantia culpae;
exciderant animo foedera lecta tuo;
at monita es modo voce mea cum casibus istis[3]
190 quos, quotiens temptas fallere, ferre soles.
His quoque vitatis, in partu nempe rogabis,
ut tibi luciferas afferat illa manus.
Audiet haec; repetens quae sunt audita, requiret
iste tibi de quo coniuge partus eat;
195 promittes votum; scit te promittere falso.
Iurabis; scit te fallere posse deos.
Non agitur de me; cura maiore laboro;
anxia sunt vitae pectora nostra tuae.
Cur modo te dubiam pavidi flevere parentes
200 ignaros culpae quos facis esse tuae?
Et cur ignorent? Matri licet omnia narres;
nil tua, Cydippe, facta pudoris habent.[4]
Ordine fac referas ut sis mihi cognita primum,
sacra pharetratae dum facis ipsa deae,
205 ut te conspecta subito, si forte notasti,
restiterim fixis in tua membra genis,
et, te dum nimium miror, nota certa furoris,
deciderint umeris pallia lapsa meis;
postmodo nescio qua venisse volubile malum,
210 verba ferens doctis insidiosa notis,
quod quia sit lectum sancta praesente Diana,
esse tuam vinctam numine teste fidem.
Ne tamen ignoret scripti sententia quae sit,
lecta tibi quondam nunc quoque verba refer.
215 ‘Nube, precor,’ dicet, ‘cui te bona numina iungunt;
quem fore iurasti, sit gener ille mihi.
Quisquis is est, placeat, quoniam placet ante Dianae.’
Talis erit mater, si modo mater erit.
Sed tamen ut quaerat quis sim qualisque videto;[5]
220 inveniet vobis consuluisse deam.
Insula, Carthaeis quondam celeberrima nymphis,[6]
cingitur Aegaeo, nomine Cea, mari.
Illa mihi patria est, nec, si generosa probatis
nomina, despectis arguor ortus avis;
225 sunt et opes nobis, sunt et sine crimine mores;
amplius utque nihil, me tibi iungit amor.
Appeteres talem vel non iurata maritum;
iuratae vel non talis habendus erat.
Haec tibi me in somnis iaculatrix scribere Phoebe,
230 haec tibi me vigilem scribere iussit Amor.
E quibus alterius mihi iam nocuere sagittae;
alterius noceant ne tibi tela, cave!
Iuncta salus nostra est; miserere meique tuique.
Quid dubitas unam ferre duobus opem?
235 Quod si contigerit, cum iam data signa sonabunt
tinctaque votivo sanguine Delos erit,
aurea ponetur mali felicis imago,
causaque versiculis scripta duobus erit:
‘Effigie pomi testatur Acontius huius,
240 quae fuerint in eo scripta, fuisse rata.’
Longior infirmum ne lasset epistula corpus
clausaque consueto sit sibi fine, vale.

[1] sepem=segetem=spem
[2] te=quid
[3] casibus=cassibus
[4] pudoris=ruboris
[5] ut=et
[6] Carthaeis=Coryciis