Felices illas, sua quas praesentia nosse
crimina vera iubet, falsa timere vetat.
Nos tam vana movet quam facta iniuria fallit,
incitat et morsus error uterque pares.
115 O! Utinam venias, aut ut ventusue paterve
causaque sit certe femina nulla morae.
Quodsi quam sciero, moriar, mihi crede, dolendo;
iamdudum pecca, si mea fata petis.
Sed neque peccabis, frustraque ego terreor istis,
120 quoque minus venias, invida pugnat hiemps.
Me miseram! Quanto planguntur litora fluctu,
et latet obscura condita nube dies!
Forsitan ad pontum mater pia venerit Helles
mersaque roratis nata fleatur aquis,
125 an mare ab inviso privignae nomine dictum
vexat in aequoream versa noverca deam?
Non favet, ut nunc est, teneris locus iste puellis;[1]
hac Helle periit, hac ego laedor aqua.
At tibi flammarum memori, Neptune, tuarum
130 nullus erat ventis impediendus amor,
si neque Amymone nec laudatissima forma
criminis est Tyro fabula vana tui
lucidaque Alcyone Circeque Alymone nata[2]
et nondum nexis angue Medusa comis
135 flavaque Laodice caeloque recepta Celaeno,
et quarum memini nomina lecta mihi.
Has certe pluresque canunt, Neptune, poetae
molle latus lateri composuisse tuo.
Cur igitur, totiens vires expertus amoris,
140 adsuetum nobis turbine claudis iter?
Parce, ferox, latoque mari tua proelia misce;
seducit terras haec brevis unda duas.
Te decet aut magnas magnum iactare carinas
aut etiam totis classibus esse trucem.
145 Turpe deo pelagi iuvenem terrere natantem,
gloriaque est stagno quolibet ista minor.
Nobilis ille quidem est et clarus origine, sed non
a tibi suspecto ducit Ulixe genus.
Da veniam servaque duos; natat ille, sed isdem
150 corpus Leandri, spes mea pendet aquis.
Sternuit en lumen (posito nam scribimus illo),[3]
sternuit et nobis prospera signa dedit.
Ecce merum nutrix fastos instillat in ignes,
‘Crasque erimus plures’ inquit et ipsa bibit.
155 Effice nos plures, evicta per aequora lapsus,
o penitus toto corde recepte mihi!
In tua castra redi, socii desertor amoris.
ponuntur medio cur mea membra toro?
Quod timeas, non est; auso Venus ipsa favebit,
160 sternet et aequoreas aequore nata vias.
Ire libet medias ipsi mihi saepe per undas,
sed solet hoc maribus tutius esse fretum.
Nam cur hac vectis Phrixo Phrixique sorore
sola dedit vastis femina nomen aquis?
165 Forsitan ad reditum metuas ne tempora desint,
aut gemini nequeas ferre laboris onus;
at nos diversi medium coeamus in aequor
obviaque in summis oscula demus aquis,
atque ita quisque suas iterum redeamus ad urbes.
170 Exiguum sed plus quam nihil illud erit.
Vel pudor hic utinam, qui nos clam cogit amare,
vel timidus famae cedere vellet amor!
Nunc male res iunctae, calor et reverentia, pugnant.
Quid sequar, in dubio est; haec decet, ille iuvat.
175 Ut semel intravit Colchos Pagasaeus Iason,
impositam celeri Phasida puppe tulit;
ut semel Idaeus Lacedaemona venit adulter,
cum praeda rediit protinus ille sua;
tu quam saepe petis, quod amas, tam saepe relinquis,
180 et quotiens grave fit puppibus ire, natas.[4]
Sic tamen, o iuvenis tumidarum victor aquarum,
sic facito spernas, ut vereare, fretum.
Arte laboratae merguntur ab aequore naves;
tu tua plus remis bracchia posse putas?
185 Quod cupis, hoc nautae metuunt, Leandre, natare;
exitus hic fractis puppibus esse solet.
Me miseram! Cupio non persuadere quod hortor,
sisque, precor, monitis fortior ipse meis,
dummodo pervenias excussaque saepe per undas
190 inicias umeris bracchia lassa meis.
Sed mihi, caeruleas quotiens obvertor ad undas,
nescioquod pavidum pectora frigus habet.[5]
Nec minus hesternae confundor imagine noctis,
quamvis est sacris illa piata meis.
195 Namque sub aurora, iam dormitante lucerna,
somnia quo cerni tempore vera solent,
stamina de digitis cecidere sopore remissis,
collaque pulvino nostra ferenda dedi.
Hic ego ventosas nantem delphina per undas
200 cernere non dubia sum mihi visa fide,
quem postquam bibulis illisit fluctus harenis,
unda simul miserum vitaque deseruit.
Quidquid id est, timeo; nec tu mea somnia ride
nec nisi tranquillo bracchia crede mari.
205 Si tibi non parcis, dilectae parce puellae,
quae numquam nisi te sospite sospes ero.
Spes tamen est fractis vicinae pacis in undis;
tum placidas tuto pectore finde vias.[6]
Interea quoniam nanti freta pervia non sunt,[7]
210 Leniat invisas littera missa moras.
[1] ut nunc est=utcumque est
[2] Circeque Alymone=Calyceque Hecataeone
[3] en=et
[4] fit=sit
[5] nescioquod=nescioquae; pectora frigus=frigore pectus=frigora pectus; habet=habent
[6] tum=tu; tuto=toto
[7] Interea quoniam nanti=interea nanti quoniam
與戀人相伴的女子多幸福,可以知曉
他是否真有錯,而不用自尋煩惱。
不存在的傷害令我不安,真實的又無從
查探,兩種過失的折磨卻相同。
115 我真想你來,至少我希望你耽擱的原因
不是女人,而是風或者你父親!
若真是女人,我會死於悲傷,相信我——
你現在就犯罪,如果想叫我毀滅!
但你不會犯罪,我徒然被臆想驚嚇,
120 是嫉妒的風暴逞凶,阻止你到達。
我多麼不幸!怎樣的巨浪轟擊着海岸,
白晝無光,隱匿在墨雲後面!
或許是那位慈愛的母親降臨赫勒海,[1]
用滂沱大雨向淹死的女兒致哀,
125 抑或是這水域因為以可憎的繼女命名,[2]
而遭到變成海神的後母猛攻?[3]
現在看來,這地方不庇佑柔弱的姑娘,
赫勒死在這海里,我為海斷腸。
可是你,涅普頓,總不至於用風來阻攔
130 情事,倘若你記得舊日的愛焰——
倘若阿密摩涅和以美貌享譽天下的[4]
蒂羅並非是你緋聞虛構的受害者,[5]
還有明亮的哈爾庫俄涅、伊菲莫代婭、[6]
尚未變成蛇發怪物的梅杜薩、[7]
135 金髮的拉俄狄刻、升入蒼穹的刻萊諾,[8]
還有其他人(她們的名字我讀過)。
至少在詩人口中,許多這樣的女子
曾讓你擁有她們嬌柔的軀體。
你曾多少次體驗慾望的力量,卻為何
140 以暴風將我們慣常的通途封鎖?
仁慈些,兇狠的神,你該與大洋為敵,
這兩塊陸地間只有海的罅隙。
強大如你,理應拋擲宏偉的戰船,
或者竭力將完整的艦隊掀翻。
145 嚇唬游泳的少年,你這位海神不害臊?
即使小池塘也不屑如此的榮耀。
他確實高貴,出身顯赫的家族,但不是
發源於你所嫌惡的尤利西斯。[9]
請饒過我倆,游泳的是他,可這些波浪
150 既懸着他的命,也懸着我的希望。
聽,燈發出噼啪聲(寫信時它就在手旁),
噼啪聲給了我一個吉祥的兆象。
乳母正往討喜的火焰上倒酒,還說:
“明天會添人,”然後她也飲了些。
155 征服大海,越過波浪,讓此言成真,
勒安德羅斯,深藏於我心的人!
愛情聯盟的變節者,回到你原來的陣營!
我為何躺在床中央,孑然一身?
你根本不必害怕,維納斯支持你冒險,
160 誕生於海中,她會撫平海面。
我自己也時常有意越過浪濤來相見,
但一般而言,海對男性更安全。
否則,為何佛里克索斯兄妹都路經
此海,卻只有妹妹以死留名?
165 也許你害怕沒有足夠的時間回去,
或無力承擔往返的雙重任務,
那我們何不各自出發,在海中碰面,
彼此交換親吻,在波浪之巔,
然後再分別游回你我所在的城市?
170 這快樂不算多,但總比空等有益。
或者讓阻止我們公開相戀的羞恥心,
或者讓畏懼流言的愛情遁形!
如今,情慾和規矩這對冤家在爭奪,
我不知該選擇體面還是快樂。
175 帕加塞的伊阿宋只去過一次科爾基斯,
就用快船劫走了帕西斯女子;
特洛伊的姦夫也僅拜訪過一次斯巴達,[10]
就立刻帶着自己的戰利品返家;
可是你多少次來見所愛,就多少次離開,
180 多少次游過讓船都顫慄的怒海。
然而,征服洶湧巨浪的少年,儘管你
仍可鄙視它,但也要心懷警惕。
精心製造的舟艦都能被大海吞噬,
你以為自己的臂膀比槳更有力?
185 你想游泳,但此事就連水手都畏懼,
這常是他們遭遇沉船後的結局。
多可悲!我苦苦勸你,卻又不想說服你,
我祈求,你聽完告誡依然有勇氣,
只要你最終能到達,能用精力被海浪
190 耗盡的手臂摟住我的肩膀。
可是我,每當把目光轉向陰森的波濤,
驚恐的胸膛就湧起莫名的寒潮。
昨夜見到的異象也讓我充滿惶惑,
雖然我已用神聖的祭禮驅邪。
195 天已經快到拂曉,燈火昏然欲滅,
正是預兆之夢常出現的時刻,[11]
我的手指因睡意鬆開,紗線滑落,
頭倒在枕頭上面,渾然不覺。
這時我看見一隻海豚在狂風駭浪里
200 游泳(這場景我相信絕對真實),
等到它被大海對着潮濕的沙岸猛撞,
波濤退卻,生命也一併消亡。
無論這意味什麼,我都怕,別笑我的夢,
別以身試海,除非風平浪靜。
205 你若不顧惜自己,請顧惜深愛的姑娘,
只有你始終無恙,我才能無恙。[12]
但我仍覺得,很快風浪會變得和緩,
那時你再安然地划過海面。
在此之前,既然海不允許泳者穿越,
210 就用這封信紓解可憎的耽擱。
[1] “慈愛的母親”指佛里克索斯和赫勒的生母雲神涅斐勒,參考本書第6首第104行的注釋。
[2] 這行的“繼女”和上行的“女兒”都指赫勒。
[3] “變成海神的後母”指伊諾。
[4] 阿密摩涅(Amymone)是達那俄斯五十位女兒中的一位,一次她在打獵時受到薩梯(satyr)騷擾,於是向海神涅普頓求救,救完她之後涅普頓卻動了淫心,姦汙了她。
[5] 蒂羅(Tyro)與河神厄尼剖斯(Enipeus)相愛,涅普頓扮作後者與她幽會,蒂羅懷孕生下了孿生子涅琉斯(Neleus)和珀利阿斯(Pelias)。
[6] 這位哈爾庫俄涅是昴星團七仙女之一,阿特拉斯和普勒俄涅的女兒。“伊菲莫代婭”對應的拉丁文原詞是Circeque Alymone nata(喀耳刻和阿律蒙之女)。伊菲莫代婭(Iphimedeia)是阿羅歐斯(Aloeus)之妻,被涅普頓強暴,生下了“一對兒子”——巨人奧托斯(Otus)和厄菲阿爾忒斯(Ephialtes)。
[7] 梅杜薩(Medusa)是福爾科斯(Phorcus)之女,在密涅瓦神廟被涅普頓強姦後,被女神變成蛇發女怪,後被珀爾修斯殺死,血生出珀加索斯(Pegasus)和克律薩俄耳(Chrysaor)這兩匹飛馬。參考《變形記》(Metamorphoses)第四卷791-803行。
[8] 這裡的拉俄狄刻(Laodice)可能指普里阿摩斯的女兒,刻萊諾(Celaeno)也是昴星團七仙女之一,阿特拉斯和普勒俄涅的女兒。
[9] 涅普頓憎惡尤利西斯有兩個理由:一是尤利西斯殺死了他的孫子帕拉墨得斯(Palamedes),帕拉墨得斯在特洛伊戰前揭穿尤利西斯裝瘋的騙局,後來遭尤利西斯陷害,被希臘將士石刑處死;二是尤利西斯扎瞎了他兒子波呂斐摩斯(Polyphemus)剩下的一隻眼睛。
[10] “特洛伊的”對應的拉丁文原詞是Idaeus(伊達山的)。
[11] 古代西方人相信,接近天亮時做的夢最靈驗,因為此時靈魂在很大程度上擺脫了酒和食物在體內製造的氣體。
[12] 當希洛後來看見勒安德羅斯漂浮在海上的屍體,她立刻跳下燈塔摔死。