《女杰书简》第19首111-210行

Felices illas, sua quas praesentia nosse
crimina vera iubet, falsa timere vetat.
Nos tam vana movet quam facta iniuria fallit,
incitat et morsus error uterque pares.
115 O! Utinam venias, aut ut ventusue paterve
causaque sit certe femina nulla morae.
Quodsi quam sciero, moriar, mihi crede, dolendo;
iamdudum pecca, si mea fata petis.
Sed neque peccabis, frustraque ego terreor istis,
120 quoque minus venias, invida pugnat hiemps.
Me miseram! Quanto planguntur litora fluctu,
et latet obscura condita nube dies!
Forsitan ad pontum mater pia venerit Helles
mersaque roratis nata fleatur aquis,
125 an mare ab inviso privignae nomine dictum
vexat in aequoream versa noverca deam?
Non favet, ut nunc est, teneris locus iste puellis;[1]
hac Helle periit, hac ego laedor aqua.
At tibi flammarum memori, Neptune, tuarum
130 nullus erat ventis impediendus amor,
si neque Amymone nec laudatissima forma
criminis est Tyro fabula vana tui
lucidaque Alcyone Circeque Alymone nata[2]
et nondum nexis angue Medusa comis
135 flavaque Laodice caeloque recepta Celaeno,
et quarum memini nomina lecta mihi.
Has certe pluresque canunt, Neptune, poetae
molle latus lateri composuisse tuo.
Cur igitur, totiens vires expertus amoris,
140 adsuetum nobis turbine claudis iter?
Parce, ferox, latoque mari tua proelia misce;
seducit terras haec brevis unda duas.
Te decet aut magnas magnum iactare carinas
aut etiam totis classibus esse trucem.
145 Turpe deo pelagi iuvenem terrere natantem,
gloriaque est stagno quolibet ista minor.
Nobilis ille quidem est et clarus origine, sed non
a tibi suspecto ducit Ulixe genus.
Da veniam servaque duos; natat ille, sed isdem
150 corpus Leandri, spes mea pendet aquis.
Sternuit en lumen (posito nam scribimus illo),[3]
sternuit et nobis prospera signa dedit.
Ecce merum nutrix fastos instillat in ignes,
‘Crasque erimus plures’ inquit et ipsa bibit.
155 Effice nos plures, evicta per aequora lapsus,
o penitus toto corde recepte mihi!
In tua castra redi, socii desertor amoris.
ponuntur medio cur mea membra toro?
Quod timeas, non est; auso Venus ipsa favebit,
160 sternet et aequoreas aequore nata vias.
Ire libet medias ipsi mihi saepe per undas,
sed solet hoc maribus tutius esse fretum.
Nam cur hac vectis Phrixo Phrixique sorore
sola dedit vastis femina nomen aquis?
165 Forsitan ad reditum metuas ne tempora desint,
aut gemini nequeas ferre laboris onus;
at nos diversi medium coeamus in aequor
obviaque in summis oscula demus aquis,
atque ita quisque suas iterum redeamus ad urbes.
170 Exiguum sed plus quam nihil illud erit.
Vel pudor hic utinam, qui nos clam cogit amare,
vel timidus famae cedere vellet amor!
Nunc male res iunctae, calor et reverentia, pugnant.
Quid sequar, in dubio est; haec decet, ille iuvat.
175 Ut semel intravit Colchos Pagasaeus Iason,
impositam celeri Phasida puppe tulit;
ut semel Idaeus Lacedaemona venit adulter,
cum praeda rediit protinus ille sua;
tu quam saepe petis, quod amas, tam saepe relinquis,
180 et quotiens grave fit puppibus ire, natas.[4]
Sic tamen, o iuvenis tumidarum victor aquarum,
sic facito spernas, ut vereare, fretum.
Arte laboratae merguntur ab aequore naves;
tu tua plus remis bracchia posse putas?
185 Quod cupis, hoc nautae metuunt, Leandre, natare;
exitus hic fractis puppibus esse solet.
Me miseram! Cupio non persuadere quod hortor,
sisque, precor, monitis fortior ipse meis,
dummodo pervenias excussaque saepe per undas
190 inicias umeris bracchia lassa meis.
Sed mihi, caeruleas quotiens obvertor ad undas,
nescioquod pavidum pectora frigus habet.[5]
Nec minus hesternae confundor imagine noctis,
quamvis est sacris illa piata meis.
195 Namque sub aurora, iam dormitante lucerna,
somnia quo cerni tempore vera solent,
stamina de digitis cecidere sopore remissis,
collaque pulvino nostra ferenda dedi.
Hic ego ventosas nantem delphina per undas
200 cernere non dubia sum mihi visa fide,
quem postquam bibulis illisit fluctus harenis,
unda simul miserum vitaque deseruit.
Quidquid id est, timeo; nec tu mea somnia ride
nec nisi tranquillo bracchia crede mari.
205 Si tibi non parcis, dilectae parce puellae,
quae numquam nisi te sospite sospes ero.
Spes tamen est fractis vicinae pacis in undis;
tum placidas tuto pectore finde vias.[6]
Interea quoniam nanti freta pervia non sunt,[7]
210 Leniat invisas littera missa moras.

[1] ut nunc est=utcumque est
[2] Circeque Alymone=Calyceque Hecataeone
[3] en=et
[4] fit=sit
[5] nescioquod=nescioquae; pectora frigus=frigore pectus=frigora pectus; habet=habent
[6] tum=tu; tuto=toto
[7] Interea quoniam nanti=interea nanti quoniam

与恋人相伴的女子多幸福,可以知晓
他是否真有错,而不用自寻烦恼。
不存在的伤害令我不安,真实的又无从
查探,两种过失的折磨却相同。
115 我真想你来,至少我希望你耽搁的原因
不是女人,而是风或者你父亲!
若真是女人,我会死于悲伤,相信我——
你现在就犯罪,如果想叫我毁灭!
但你不会犯罪,我徒然被臆想惊吓,
120 是嫉妒的风暴逞凶,阻止你到达。
我多么不幸!怎样的巨浪轰击着海岸,
白昼无光,隐匿在墨云后面!
或许是那位慈爱的母亲降临赫勒海,[1]
用滂沱大雨向淹死的女儿致哀,
125 抑或是这水域因为以可憎的继女命名,[2]
而遭到变成海神的后母猛攻?[3]
现在看来,这地方不庇佑柔弱的姑娘,
赫勒死在这海里,我为海断肠。
可是你,涅普顿,总不至于用风来阻拦
130 情事,倘若你记得旧日的爱焰——
倘若阿密摩涅和以美貌享誉天下的[4]
蒂罗并非是你绯闻虚构的受害者,[5]
还有明亮的哈尔库俄涅、伊菲莫代娅、[6]
尚未变成蛇发怪物的梅杜萨、[7]
135 金发的拉俄狄刻、升入苍穹的刻莱诺,[8]
还有其他人(她们的名字我读过)。
至少在诗人口中,许多这样的女子
曾让你拥有她们娇柔的躯体。
你曾多少次体验欲望的力量,却为何
140 以暴风将我们惯常的通途封锁?
仁慈些,凶狠的神,你该与大洋为敌,
这两块陆地间只有海的罅隙。
强大如你,理应抛掷宏伟的战船,
或者竭力将完整的舰队掀翻。
145 吓唬游泳的少年,你这位海神不害臊?
即使小池塘也不屑如此的荣耀。
他确实高贵,出身显赫的家族,但不是
发源于你所嫌恶的尤利西斯。[9]
请饶过我俩,游泳的是他,可这些波浪
150 既悬着他的命,也悬着我的希望。
听,灯发出噼啪声(写信时它就在手旁),
噼啪声给了我一个吉祥的兆象。
乳母正往讨喜的火焰上倒酒,还说:
“明天会添人,”然后她也饮了些。
155 征服大海,越过波浪,让此言成真,
勒安德罗斯,深藏于我心的人!
爱情联盟的变节者,回到你原来的阵营!
我为何躺在床中央,孑然一身?
你根本不必害怕,维纳斯支持你冒险,
160 诞生于海中,她会抚平海面。
我自己也时常有意越过浪涛来相见,
但一般而言,海对男性更安全。
否则,为何佛里克索斯兄妹都路经
此海,却只有妹妹以死留名?
165 也许你害怕没有足够的时间回去,
或无力承担往返的双重任务,
那我们何不各自出发,在海中碰面,
彼此交换亲吻,在波浪之巅,
然后再分别游回你我所在的城市?
170 这快乐不算多,但总比空等有益。
或者让阻止我们公开相恋的羞耻心,
或者让畏惧流言的爱情遁形!
如今,情欲和规矩这对冤家在争夺,
我不知该选择体面还是快乐。
175 帕加塞的伊阿宋只去过一次科尔基斯,
就用快船劫走了帕西斯女子;
特洛伊的奸夫也仅拜访过一次斯巴达,[10]
就立刻带着自己的战利品返家;
可是你多少次来见所爱,就多少次离开,
180 多少次游过让船都颤栗的怒海。
然而,征服汹涌巨浪的少年,尽管你
仍可鄙视它,但也要心怀警惕。
精心制造的舟舰都能被大海吞噬,
你以为自己的臂膀比桨更有力?
185 你想游泳,但此事就连水手都畏惧,
这常是他们遭遇沉船后的结局。
多可悲!我苦苦劝你,却又不想说服你,
我祈求,你听完告诫依然有勇气,
只要你最终能到达,能用精力被海浪
190 耗尽的手臂搂住我的肩膀。
可是我,每当把目光转向阴森的波涛,
惊恐的胸膛就涌起莫名的寒潮。
昨夜见到的异象也让我充满惶惑,
虽然我已用神圣的祭礼驱邪。
195 天已经快到拂晓,灯火昏然欲灭,
正是预兆之梦常出现的时刻,[11]
我的手指因睡意松开,纱线滑落,
头倒在枕头上面,浑然不觉。
这时我看见一只海豚在狂风骇浪里
200 游泳(这场景我相信绝对真实),
等到它被大海对着潮湿的沙岸猛撞,
波涛退却,生命也一并消亡。
无论这意味什么,我都怕,别笑我的梦,
别以身试海,除非风平浪静。
205 你若不顾惜自己,请顾惜深爱的姑娘,
只有你始终无恙,我才能无恙。[12]
但我仍觉得,很快风浪会变得和缓,
那时你再安然地划过海面。
在此之前,既然海不允许泳者穿越,
210 就用这封信纾解可憎的耽搁。

[1] “慈爱的母亲”指佛里克索斯和赫勒的生母云神涅斐勒,参考本书第6首第104行的注释。
[2] 这行的“继女”和上行的“女儿”都指赫勒。
[3] “变成海神的后母”指伊诺。
[4] 阿密摩涅(Amymone)是达那俄斯五十位女儿中的一位,一次她在打猎时受到萨梯(satyr)骚扰,于是向海神涅普顿求救,救完她之后涅普顿却动了淫心,奸污了她。
[5] 蒂罗(Tyro)与河神厄尼剖斯(Enipeus)相爱,涅普顿扮作后者与她幽会,蒂罗怀孕生下了孪生子涅琉斯(Neleus)和珀利阿斯(Pelias)。
[6] 这位哈尔库俄涅是昴星团七仙女之一,阿特拉斯和普勒俄涅的女儿。“伊菲莫代娅”对应的拉丁文原词是Circeque Alymone nata(喀耳刻和阿律蒙之女)。伊菲莫代娅(Iphimedeia)是阿罗欧斯(Aloeus)之妻,被涅普顿强暴,生下了“一对儿子”——巨人奥托斯(Otus)和厄菲阿尔忒斯(Ephialtes)。
[7] 梅杜萨(Medusa)是福尔科斯(Phorcus)之女,在密涅瓦神庙被涅普顿强奸后,被女神变成蛇发女怪,后被珀尔修斯杀死,血生出珀加索斯(Pegasus)和克律萨俄耳(Chrysaor)这两匹飞马。参考《变形记》(Metamorphoses)第四卷791-803行。
[8] 这里的拉俄狄刻(Laodice)可能指普里阿摩斯的女儿,刻莱诺(Celaeno)也是昴星团七仙女之一,阿特拉斯和普勒俄涅的女儿。
[9] 涅普顿憎恶尤利西斯有两个理由:一是尤利西斯杀死了他的孙子帕拉墨得斯(Palamedes),帕拉墨得斯在特洛伊战前揭穿尤利西斯装疯的骗局,后来遭尤利西斯陷害,被希腊将士石刑处死;二是尤利西斯扎瞎了他儿子波吕斐摩斯(Polyphemus)剩下的一只眼睛。
[10] “特洛伊的”对应的拉丁文原词是Idaeus(伊达山的)。
[11] 古代西方人相信,接近天亮时做的梦最灵验,因为此时灵魂在很大程度上摆脱了酒和食物在体内制造的气体。
[12] 当希洛后来看见勒安德罗斯漂浮在海上的尸体,她立刻跳下灯塔摔死。