《女傑書簡》第19首1-110行



Quam mihi misisti verbis, Leandre, salutem,
ut possim missam rebus habere, veni.
Longa mora est nobis omnis, quae gaudia differt;
da veniam fassae; non patienter amo.
5 Urimur igne pari, sed sum tibi viribus impar;
fortius ingenium suspicor esse viris;
ut corpus, teneris ita mens infirma puellis;
deficiam, parvi temporis adde moram.
Vos modo venando, modo rus geniale colendo,
10 ponitis in varia tempora longa mora;
aut fora vos retinent aut unctae dona palaestrae,[1]
flectitis aut freno colla sequacis equi;
nunc volucrem laqueo, nunc piscem ducitis hamo;
diluitur posito serior hora mero.
15 At mihi summotae, vel si minus acriter urar,
quod faciam, superest praeter amare nihil.
Quod superest, facio, teque, o mea sola voluptas,
plus quoque, quam reddi quod mihi possit, amo.
Aut ego cum cara de te nutrice susurro,
20 quaeque tuum, miror, causa moretur iter,
aut mare prospiciens odioso concita vento
corripio verbis aequora paene tuis,
aut, ubi saevitiae paulum gravis unda remisit,
posse quidem, sed te nolle venire, queror,
25 dumque queror, lacrimae per amantia lumina manant,
pollice quas tremulo conscia siccat anus.
Saepe tui specto si sint in litore passus,
impositas tamquam servet harena notas,
utque rogem de te et scribam tibi, siquis Abydo
30 venerit, aut, quaero, siquis Abydon eat.
Quid referam, quotiens dem vestibus oscula, quas tu
Hellespontiaca ponis iturus aqua?
Sic ubi lux acta est et noctis amicior hora
exhibuit pulso sidera clara die,
35 Protinus in summo vigilantia lumina tecto
ponimus, adsuetae signa notamque viae,
tortaque versato ducentes stamina fuso
feminea tardas fallimus arte moras.
Quid loquar interea tam longo tempore, quaeris?
40 Nil nisi Leandri nomen in ore meo est.
‘Iamne putas exisse domo mea gaudia, nutrix,
an vigilant omnes et timet ille suos?
Iamne suas umeris illum deponere vestes,
Pallade iam pingui tinguere membra putas?’
45 Adnuit illa fere, non nostra quod oscula curet,[2]
sed movet obrepens somnus anile caput;
postque morae minimum: ‘Iam certe navigat’ inquit
‘lentaque dimotis bracchia iactat aquis’
paucaque cum tacta perfeci stamina terra,
50 an medio possis, quaerimus, esse freto,
et modo prospicimus, timida modo voce precamur,
ut tibi det faciles utilis aura vias.
Auribus intentis voces captamus et omnem
adventus strepitum credimus esse tui.
55 Sic ubi deceptae pars est mihi maxima noctis
acta, subit furtim lumina fessa sopor.
Forsitan invitus, mecum tamen, improbe, dormis,
et, quamquam non vis ipse venire, venis;
nam modo te videor prope iam spectare natantem,
60 bracchia nunc umeris umida ferre meis,
nunc dare, quae soleo, madidis velamina membris,
pectora nunc iuncto nostra fovere sinu
multaque praeterea lingua reticenda modesta,[3]
quae fecisse iuvat, facta referre pudet.
65 Me miseram! Brevis est haec et non vera voluptas;
nam tu cum somno semper abire soles.
Firmius o cupidi tandem coeamus amantes,
nec careant vera gaudia nostra fide!
Cur ego tot viduas exegi frigida noctes?
70 Cur totiens a me, lente natator, abes?[4]
Est mare, confiteor, nondum tractabile nanti;
nocte sed hesterna lenior aura fuit.
Cur ea praeterita est? Cur non ventura timebas?
Tam bona cur periit, nec tibi rapta via est?
75 Protinus ut similis detur tibi copia cursus,
hoc melior certe, quo prior, illa fuit.
At cito mutata est iactati forma profundi;
tempore, cum properas, saepe minore venis.
Hic, puto, deprensus, nil, quod querereris, haberes,
80 meque tibi amplexo nulla noceret hiemps.
Certe ego tum ventos audirem laeta sonantis
et numquam placidas esse precarer aquas.
Quid tamen evenit cur sis metuentior undae
contemptumque prius nunc vereare fretum?
85 Nam memini, cum te saevum veniente minaxque
non minus, aut multo non minus, aequor erat,
cum tibi clamabam: ‘Sic tu temerarius esto,
ne miserae virtus sit tua flenda mihi!’
Unde novus timor hic, quoque illa audacia fugit?
90 Magnus ubi est spretis ille natator aquis?
Sis tamen hoc potius, quam quod prius esse solebas,
et facias placidum per mare cautus iter,
dummodo sis idem, dum sic ut scribis amemur,
flammaque non fiat frigidus illa cinis.
95 Non ego tam ventos timeo mea vota morantes,
quam similis vento ne tuus erret amor,
ne non sim tanti, superentque pericula causam,
et videar merces esse labore minor.
Interdum metuo patria ne laedar et impar
100 dicar Abydeno Thressa puella toro.
Ferre tamen possum patientius omnia, quam si
otia nescio qua paelice captus agis,
in tua si veniunt alieni colla lacerti,
fitque novus nostri finis amoris amor.
105 A! Potius peream quam crimine vulnerer isto,
fataque sint culpa nostra priora tua!
Nec quia venturi dederis mihi signa doloris
haec loquor aut fama sollicitata nova;
omnia sed vereor. Quis enim securus amavit?
110 Cogit et absentes plura timere locus.
[1] dona=mane
[2] fere=fore
[3] lingua…modesta=linguae…modestae
[4] natator=morator

(希洛致勒安德羅斯)[1]
 
若要我真正擁有你用信送來的安康,
勒安德羅斯,請你來到我身旁!
所有推延快樂的耽擱都讓我煩悶,
原諒我坦白,我不是耐心的戀人。
5 我們的愛一樣熱,但我不如你堅強,
我猜男人的天性有更大的力量。
正如身體,女孩的心靈也更柔弱,
多一刻無法相見,我就會昏厥!
你們有時靠打獵,有時靠耕作良田,
10 變着花樣打發漫長的時間;
或者為法庭,或者為摔跤的榮譽奔忙,
或者用韁繩控制駿馬的頸項;
時而以套圈捕鳥,時而以彎鉤釣魚,
晚上的光陰則在美酒中浸浴。
15 然而我無緣這一切,即使我的愛火
沒這麼熾烈,除了愛也無事可做。
於是我只做這件事。唯一的歡樂!我愛你
太深,你對我的愛也不能相比。
我或者與親密的乳娘一起竊竊私語,
20 揣度你因為什麼耽誤了旅途;
或者眺望着可恨的風捲起的大浪,
幾乎用你的原話斥罵著海洋;
或者,當狂濤稍微減緩了力道,抱怨
你其實可以來,只是你自己不願——
25 我抱怨之時,淚水淌下思慕的雙眼,
知情的乳娘用顫手為我擦乾。
我時常在岸邊搜尋你可能留下的腳印,
彷彿那痕迹能在沙子上長存。
為探聽你的音訊,並給你寫信,我常問
30 誰從阿布多斯來,誰向那邊行。
我為何要說起自己多少次親吻你即將
橫渡赫勒斯龐圖斯時脫下的衣裳?
於是,當白晝逝去,天光黯淡,我更
歡迎的夜晚捧出燦爛的繁星,
35 我立刻在塔頂掛上終宵不睡的燈,
作為信號,引導熟悉的旅程。
轉動紡錘,繞着彎曲的紗線,我們
以女人的技藝捱過緩慢的時辰。
這麼長的間隙我都說些什麼?你問。
40 沒什麼,除了反覆念叨你的名。
“乳娘,你覺得我的甜心是否已出門,
還是他害怕所有看守的親人?
你覺得他是否正在脫掉肩上的衣袍,
給自己的身體塗上閃亮的油膏?”[2]
45 她不住點頭,並非她關心你我的吻,
而是睡意讓衰老的她打盹。
片刻之後,我說:“他肯定開始遊了,
正揮動柔韌的手臂,劃開水波。”
待我紡完一些線,繞桿已觸及地面,
50 我又問,你是否游到了海的一半。
時而望遠方,時而以顫抖的聲音祈禱,
好心的風能給你容易的通道。
我用警覺的耳朵捕捉着聲響,相信
每一種動靜都表明你在靠近。
55 如此打發著時間,夜色即將逃遁,
睡意悄悄蒙上疲倦的眼睛。
壞蛋,那時你才不情願地與我同眠,
雖然你不想來,還是來到我身邊——
在我夢裡,你忽而在不遠的地方游泳,
60 忽而把濕淋淋的手臂放上我肩膀;
我忽而如平素為你遞去乾爽的衣服,
忽而與你偎依,緊貼着胸脯;
其餘的細節矜持的舌頭不適合談論,
那些事做起來愉悅,說起來羞人。
65 我真可憐!那樣的愉悅既短暫,又虛幻,
因為你總是與睡意一起消散。
多希望貪婪的情侶最終能緊密結合,
我們的歡樂鎖定在真實的世界!
我為何在寒意中度過這麼多凄涼的夜?
70 怠惰的泳者,為何你一再遠離我?
眼下這海,我承認,還沒法讓人游過,
可是昨晚風分明沒那麼猛烈。
你為何浪費它?為何害怕不會有的危險?
為何讓機會逝去,不勇往直前?
75 即使很快你還有相似的渡海時機,
也不如它好,因為它排在第一。
然而你會說,翻騰的海面變化太快,
但當你趕緊,經常都能更早來。
我想,困在這邊,你沒有什麼可抱怨,
80 你在我懷中,風如何肆虐也枉然。
那樣,我肯定欣然聽它發出咆哮聲,
並祈求海水永遠不恢復平靜。
可是為什麼你現在變得如此膽怯,
竟然畏懼你從前鄙視的濤波?
85 我記得有一次你來的時候,海與此刻
同樣暴烈猙獰,至少相差不太多,
我對你喊道:“我是希望你勇敢,但是
別讓我被迫為你的勇敢哀泣!”
新恐懼從何來,昔日的膽量往哪裡逃亡?
90 視風浪為無物的偉大泳者在何方?
但我寧可你不再學以前,而是像現在
這般謹慎,等到平靜時再渡海,
只要你未變,愛我如信中所說那樣深,
你的火焰沒化作冰冷的灰燼。
95 我怕的不是風阻礙我早些實現夢想,
而是你的愛像風一樣遊盪,
你覺得我並不重要,危險讓你卻步,
我作為報償太輕賤,不值得辛苦。
有時我擔心出生地招來非議,色雷斯
100 姑娘不配阿布多斯的婚禮。[3]
但我更願耐心地忍受這一切,也不願
某位情敵俘虜你,占你的空閑,
用她的手臂摟住你脖子,你對我的愛
終結,被一段新的緣分取代。
105 我寧可死去,也不肯為這樣的罪傷心,
請讓我在你犯罪之前就銷殞!
這麼說並不是因為你給我痛苦的徵兆,
也不是因為新近有傳言攪擾,
我只是什麼都怕。哪位戀愛者不焦慮?
110 空間使分離的人加倍地恐懼。


[1] 關於本詩的背景,參考上一首詩的第一個注釋。
[2] “油膏”對應的拉丁文原詞是Pallade(帕拉斯,即密涅瓦),傳說是密涅瓦最先教人類使用橄欖油。
[3] 塞斯托斯屬於色雷斯,阿布多斯屬於希臘,古希臘人向來鄙視色雷斯人。