《女傑書簡》第18首1-110行



Mittit Abydenus, quam mallet ferre, salutem,
si cadat unda maris, Sesti puella, tibi.[1]
Si mihi di faciles et sunt in amore secundi,[2]
invitis oculis haec mea verba leges.
5 Sed non sunt faciles. nam cur mea vota morantur,
currere me nota nec patiuntur aqua?
Ipsa vides caelum pice nigrius et freta ventis
turbida perque cauas vix adeunda rates.
Unus, et hic audax, a quo tibi littera nostra
10 redditur, e portu navita movit, iter.
Ascensurus eram, nisi quod, cum vincula prorae
solueret, in speculis omnis Abydos erat.
Non poteram celare meos, velut ante, parentes,
quemque tegi volumus, non latuisset amor.
15 Protinus haec scribens: ‘Felix, i, littera, dixi;
iam tibi formosam porriget illa manum.
Forsitan admotis etiam tangere labellis,
rumpere dum niveo vincula dente volet.’
Talibus exiguo dictis mihi murmure verbis
20 cetera cum charta dextra locuta mea est.
At quanto mallem, quam scriberet, illa nataret,
meque per adsuetas sedula ferret aquas!
Aptior illa quidem placido dare verbera ponto;
est tamen et sensus apta ministra mei.
25 Septima nox agitur, spatium mihi longius anno,
sollicitum raucis ut mare fervet aquis.
His ego si vidi mulcentem pectora somnum
noctibus, insani sit mora longa freti!
Rupe sedens aliqua specto tua litora tristis,
30 et, quo non possum corpore, mente feror.
Lumina quin etiam summa vigilantia turre
aut videt aut acies nostra videre putat.
Ter mihi deposita est in sicca vestis harena;
ter grave temptavi carpere nudus iter;
35 Obstitit inceptis tumidum iuvenalibus aequor,
mersit et adversis ora natantis aquis.[3]
At tu, de rapidis immansuetissime ventis,
quid mecum certa proelia mente geris?
In me, si nescis, Borea, non aequora, saevis.
40 Quid faceres, esset ni tibi notus amor?
Tam gelidus quod sis, num te tamen, improbe, quondam
ignibus Actaeis incaluisse negas?
Gaudia rapturo siquis tibi claudere vellet
aerios aditus, quo paterere modo?
45 Parce, precor, facilemque moue moderatius auram.
Imperet Hippotades sic tibi triste nihil.
Vana peto, precibusque meis obmurmurat ipse,
quasque quatit, nulla parte coercet aquas.
Nunc daret audaces utinam mihi Daedalus alas,
50 Icarium quamuis hic prope litus adest.
Quidquid erit, patiar, liceat modo corpus in auras
tollere, quod dubia saepe pependit aqua.
Interea, dum cuncta negant uentique fretumque,
mente agito furti tempora prima mei.
55 Nox erat incipiens (namque est meminisse voluptas),
cum foribus patriis egrediebar amans.
Nec mora, deposito pariter cum ueste timore,
iactabam liquido bracchia lenta mari.
Luna fere tremulum praebebat lumen eunti
60 ut comes in nostras officiosa vias.
Hanc ego suspiciens: ‘Faveas, dea candida’ dixi,
‘et subeant animo Latmia saxa tuo.
Non sinit Endymion te pectoris esse severi;
flecte, precor, vultus ad mea furta tuos.
65 Tu, dea, mortalem caelo delapsa petebas.
Vera loqui liceat, quam sequor ipsa dea est;[4]
neu referam mores caelesti pectore dignos;
forma nisi in veras non cadit illa deas.
A Veneris facie non est prior ulla tuaque;
70 Neve meis credas vocibus, ipsa vide.
Quantum, cum fulges radiis argentea puris,
concedunt flammis sidera cuncta tuis
tanto formosis formosior omnibus illa est;
si dubitas, caecum, Cynthia, lumen habes.’
75 Haec ego, vel certe non his diversa, locutus
per mihi cedentes usque ferebar aquas;
unda repercussae radiabat imagine lunae,
et nitor in tacita nocte diurnus erat;
nullaque vox usquam, nullum veniebat ad aures
80 praeter dimotae corpore murmur aquae;
Alcyones solae, memores Ceycis amati,
nescio quid visae sunt mihi dulce queri.
Iamque fatigatis umero sub utroque lacertis
fortiter in summas erigor altus aquas.
85 Ut procul aspexi lumen: ‘Meus ignis in illo est;
illa meum, dixi, litora numen habent,’[5]
et subito lassis vires rediere lacertis,
visaque, quam fuerat, mollior unda mihi.
Frigora ne possim gelidi sentire profundi,
90 qui calet in cupido pectore, praestat amor.
Quo magis accedo propioraque litora fiunt
quoque minus restat, plus libet ire mihi.
Cum vero possum cerni quoque, protinus addis
spectatrix animos, ut valeamque facis.
95 Nunc etiam nando dominae placuisse laboro
atque oculis iacto bracchia nostra tuis.
Te tua vix prohibet nutrix descendere in altum
(hoc quoque enim vidi nec mihi verba dabas)
Nec tamen effecit, quamvis retinebat euntem,
100 ne fieret prima pes tuus udus aqua.
Excipis amplexu feliciaque oscula iungis,
oscula, di magni, trans mare digna peti,
eque tuis demptos umeris mihi tradis amictus
et madidam siccas aequoris imbre comam.
105 Cetera nox et nos et turris conscia novit
quodque mihi lumen per vada monstrat iter.
Non magis illius numerari gaudia noctis
Hellespontiaci quam maris alga potest.
Quo brevius spatium nobis ad furta dabatur,
110 hoc magis est cautum ne foret illud iners.
[1] 有一種抄本開頭兩行是:“Quam cuperem solitas, Hero, tibi ferre per undas, / accipe, Leandri, dum venit ipse, manum.”
[2] et=si=tibi=vel=ut=qui
[3] adversis=inversis=ad inversis
[4] ipsa=ipse
[5] numen=lumen

(勒安德羅斯致希洛)[1]
 
阿布多斯少年向塞斯托斯少女問好,
他寧可本人前來,若海無風暴。
如果神對我友善,也庇佑我的愛情,
你失望的眼睛就會看到這封信。[2]
5 但他們並不友善,否則為何要阻礙
我如願,禁止我渡過熟悉的海?
你自己也瞧見天比漆還黑,波浪隨風
翻騰,連中空的船都難以穿行。
只有一個人,就是為我送信的水手,
10 絲毫不懼怕危險,駛出了港口。
我本要上這艘船,可是當他解開纜,
阿布多斯所有人都在高處看。
我無法像以前那樣瞞過自己的父母,
也無法隱藏我們秘密的愛欲。
15 於是我立刻寫信,一邊說:“幸福的文字,
去吧,很快她將伸縴手迎接你,
或許她還會湊近嘴唇親吻你,當她
用雪白的牙咬開繫繩和封蠟。”
這些話我低聲喃喃自語,其餘的話
20 則用右手在紙草上詳盡寫下。
可我寧願手不是在書寫,而是在泅渡,
奮力帶我穿越熟知的水域!
它確實更擅長拍擊平靜祥和的海面,
但它也適合表達我心底的情感。
25 已經七夜了(我覺得這間隔比一年還長),
躁動的大海一直翻湧着駭浪。
倘若這些夜晚我享受過撫慰心靈的
睡眠,就讓此瘋海繼續肆虐!
我坐在礁石上,凄涼地望着你的岸涯,
30 身體去不了,心思卻可以抵達。
而且,燈塔頂端那永遠守望的光焰
我也能看見,或者以為我看見。
我三次將衣服扔在乾燥的沙灘上,三次
赤裸着身體,冒險沖入海里,
35 洶湧的波濤阻止了少年的莽撞舉動,
湧來的大浪蓋過了泳者的臉孔。
可是你,狂暴風神中最難馴服的一位,
為何如此決絕地與我做對?
知道嗎?北風,你攻擊的不是海,是我。
40 假若不曾體驗愛,你當如何?[3]
儘管你凜冽如冰,可是你,惡棍,能否認
曾對雅典的俄瑞堤伊婭動過情?[4]
當你正要攫走快樂時,若有人決心
阻斷天空的通道,你豈會容忍?
45 我求你垂憐,更溫和地吹動氣流,如此,
願埃俄洛斯對你也更仁慈![5]
祈求是徒勞,我祈求之時北風在咆哮,
他只顧煽動、不肯抑制狂濤。
願此刻代達羅斯贈給我勇敢的羽翼,
50 雖然伊卡洛斯在附近淹死——[6]
我承受一切後果,只要在危險波浪中
反覆沉浮的身體能升入天空。
風與海拒絕我一切的時候,我在心底
回味着你我初次幽會的記憶。
55 那時夜色剛籠罩(回想是一種甘甜),
我走出父親家門,愛漾滿心間,
毫不遲疑地拋下恐懼,脫掉衣物,
柔韌的手臂在光滑的水裡揮舞。
月亮一路照着我往前游,光微微顫動,
60 彷彿殷勤與我同行的侍從。
我舉頭看她,說道:“佑護我,明亮的女神,
讓拉特莫斯山重回你的心靈。[7]
恩迪米昂不會允許你嚴厲地對待我——
求你眷顧我渴望的秘密歡樂!
65 女神,你曾經從天而降,覓一位凡人。[8]
若許說實話,我追求的她也是神:
不必提她的品格(配得上天界的心胸),
單是她的美就與真神等同。
除了你和維納斯,她的容顏無與倫比,
70 別輕信我的話,你可以親眼證實。
當你灑下皎潔的光線,如白銀耀眼,
所有的星辰都臣服於你的火焰,
她在所有美女間也同樣卓爾不群,
你若懷疑,欽提婭,你的眼已蒙塵。”[9]
75 說完這番話(至少意思無異),我便
劃開馴順的海水,徑直向前。
映着反射的月華,波浪分外明亮,
靜寂的夜彷彿有白晝的天光,
到處都沒有喧響,耳中沒有聲音,
80 除了水被身體攪動發出的低吟。
只有翡翠鳥還記得深愛的刻宇克斯,[10]
似乎哼唱着甜美又哀怨的調子。
從肩往下,兩條手臂已耗儘力氣,
我仍勇敢地在波峰上撐起身體。
85 望見遠處的燈火,我說:“我的火焰
在那裡,我生命的光在那片海岸。”
突然,疲憊的肢體恢復了力量,水波
好像變得比剛才還要柔和。
我再也感覺不到海水的寒意,因為
90 急切的胸中躍動着溫暖的愛。
游得越遠,離岸灘越近,剩下的距離
越短,我越有奮力往前的欣喜。
當我已進入你的視野,想到你在看,
我立刻勇氣倍增,精力復原。
95 此時我也刻意以泳姿討戀人歡悅,
在你的眼前殷勤地揮動胳膊。
你很想下海來接我,乳娘險些沒攔住
(這是我親見,你沒騙我的雙目),
雖然你被她拽着,被迫停步,但是
100 岸邊的海水已把你的足濡濕。
你擁我入懷,又獻上無比香甜的吻,
神啊,這些吻真值得跨海來尋!
你從肩頭脫下長裙,遞到我手間,
又為我把滴着海水的頭髮擦乾。
105 至於其餘,夜晚、你我、目睹一切的
塔知道,還有引我渡海的燈火。
那一夜的歡樂如同赫勒斯龐圖斯的海藻,[11]
太多太多,數目誰能夠知曉?
擁有的幽會時間越短暫,我們越珍惜,
110 不肯讓任何一分鐘白白流逝。


[1] 赫勒斯龐圖斯(Hellespontus,今日叫達達尼爾海峽)是分開亞洲和歐洲的狹長水道。塞斯托斯(Sestos)在歐洲一邊,是少女希洛(Hero)的家鄉;阿布多斯(Abydos)在亞洲一邊,是少年勒安德羅斯(Leander)的家鄉。他們深愛彼此,但害怕父母反對,只能秘密戀愛。勒安德羅斯常在晚上泅渡海峽,與希洛在燈塔里相會。但某次海峽起了風暴,他一連七天都沒來,怕希洛擔心,他先寫了這封信,托一位水手捎給她,然後勇敢地冒着風暴渡海,結果被淹死。
[2] “失望”是因為她更想看見勒安德羅斯本人。
[3] 北風神玻瑞阿斯曾擄走自己愛慕的俄瑞堤伊婭,參考本書第16首詩第345行的注釋。
[4] “雅典的俄瑞堤伊婭”對應的拉丁文原詞是ignibus Actaeis(阿克忒的火),阿克忒代指雅典,“火”比喻愛戀的對象。
[5] 埃俄洛斯掌管着東南西北諸風神。
[6] 代達羅斯(Daedalus)是雅典巧匠,被米諾斯困在特里克島,於是用羽毛、蜂蠟和線給自己和兒子伊卡洛斯(Icarus)做了翅膀,飛離克里特。伊卡洛斯不顧父親的告誡,飛得太高,翅膀上的蠟被陽光曬化,結果他墜海淹死,伊卡利亞海因為他而得名。詳情參考《變形記》(Metamorphoses)第八卷183-235行。
[7] 拉特莫斯山(Latmos)在愛琴海岸邊,因為月神狄安娜和恩迪米昂的愛情而聞名。
[8] “凡人”指恩迪米昂。
[9] 欽提婭(Cynthia)是狄安娜的別稱,因為她出生在欽圖斯山(Cynthus)。
[10] 翡翠鳥(Alcyone)傳說是哈爾庫俄涅(Halcyone)變的。她是埃俄洛斯之女,特拉喀斯國王刻宇克斯(Ceyx)之妻。丈夫遭遇海難而死,她因悲痛而死,神憐憫這對夫妻,將他們都變成了翡翠鳥。詳情參考《變形記》第十一卷382-750行。
[11] 赫勒斯龐圖斯(Hellespontus)的名字意為“赫勒之海”,因為她在此墜下羊背淹死。