《女杰书简》第18首1-110行



Mittit Abydenus, quam mallet ferre, salutem,
si cadat unda maris, Sesti puella, tibi.[1]
Si mihi di faciles et sunt in amore secundi,[2]
invitis oculis haec mea verba leges.
5 Sed non sunt faciles. nam cur mea vota morantur,
currere me nota nec patiuntur aqua?
Ipsa vides caelum pice nigrius et freta ventis
turbida perque cauas vix adeunda rates.
Unus, et hic audax, a quo tibi littera nostra
10 redditur, e portu navita movit, iter.
Ascensurus eram, nisi quod, cum vincula prorae
solueret, in speculis omnis Abydos erat.
Non poteram celare meos, velut ante, parentes,
quemque tegi volumus, non latuisset amor.
15 Protinus haec scribens: ‘Felix, i, littera, dixi;
iam tibi formosam porriget illa manum.
Forsitan admotis etiam tangere labellis,
rumpere dum niveo vincula dente volet.’
Talibus exiguo dictis mihi murmure verbis
20 cetera cum charta dextra locuta mea est.
At quanto mallem, quam scriberet, illa nataret,
meque per adsuetas sedula ferret aquas!
Aptior illa quidem placido dare verbera ponto;
est tamen et sensus apta ministra mei.
25 Septima nox agitur, spatium mihi longius anno,
sollicitum raucis ut mare fervet aquis.
His ego si vidi mulcentem pectora somnum
noctibus, insani sit mora longa freti!
Rupe sedens aliqua specto tua litora tristis,
30 et, quo non possum corpore, mente feror.
Lumina quin etiam summa vigilantia turre
aut videt aut acies nostra videre putat.
Ter mihi deposita est in sicca vestis harena;
ter grave temptavi carpere nudus iter;
35 Obstitit inceptis tumidum iuvenalibus aequor,
mersit et adversis ora natantis aquis.[3]
At tu, de rapidis immansuetissime ventis,
quid mecum certa proelia mente geris?
In me, si nescis, Borea, non aequora, saevis.
40 Quid faceres, esset ni tibi notus amor?
Tam gelidus quod sis, num te tamen, improbe, quondam
ignibus Actaeis incaluisse negas?
Gaudia rapturo siquis tibi claudere vellet
aerios aditus, quo paterere modo?
45 Parce, precor, facilemque moue moderatius auram.
Imperet Hippotades sic tibi triste nihil.
Vana peto, precibusque meis obmurmurat ipse,
quasque quatit, nulla parte coercet aquas.
Nunc daret audaces utinam mihi Daedalus alas,
50 Icarium quamuis hic prope litus adest.
Quidquid erit, patiar, liceat modo corpus in auras
tollere, quod dubia saepe pependit aqua.
Interea, dum cuncta negant uentique fretumque,
mente agito furti tempora prima mei.
55 Nox erat incipiens (namque est meminisse voluptas),
cum foribus patriis egrediebar amans.
Nec mora, deposito pariter cum ueste timore,
iactabam liquido bracchia lenta mari.
Luna fere tremulum praebebat lumen eunti
60 ut comes in nostras officiosa vias.
Hanc ego suspiciens: ‘Faveas, dea candida’ dixi,
‘et subeant animo Latmia saxa tuo.
Non sinit Endymion te pectoris esse severi;
flecte, precor, vultus ad mea furta tuos.
65 Tu, dea, mortalem caelo delapsa petebas.
Vera loqui liceat, quam sequor ipsa dea est;[4]
neu referam mores caelesti pectore dignos;
forma nisi in veras non cadit illa deas.
A Veneris facie non est prior ulla tuaque;
70 Neve meis credas vocibus, ipsa vide.
Quantum, cum fulges radiis argentea puris,
concedunt flammis sidera cuncta tuis
tanto formosis formosior omnibus illa est;
si dubitas, caecum, Cynthia, lumen habes.’
75 Haec ego, vel certe non his diversa, locutus
per mihi cedentes usque ferebar aquas;
unda repercussae radiabat imagine lunae,
et nitor in tacita nocte diurnus erat;
nullaque vox usquam, nullum veniebat ad aures
80 praeter dimotae corpore murmur aquae;
Alcyones solae, memores Ceycis amati,
nescio quid visae sunt mihi dulce queri.
Iamque fatigatis umero sub utroque lacertis
fortiter in summas erigor altus aquas.
85 Ut procul aspexi lumen: ‘Meus ignis in illo est;
illa meum, dixi, litora numen habent,’[5]
et subito lassis vires rediere lacertis,
visaque, quam fuerat, mollior unda mihi.
Frigora ne possim gelidi sentire profundi,
90 qui calet in cupido pectore, praestat amor.
Quo magis accedo propioraque litora fiunt
quoque minus restat, plus libet ire mihi.
Cum vero possum cerni quoque, protinus addis
spectatrix animos, ut valeamque facis.
95 Nunc etiam nando dominae placuisse laboro
atque oculis iacto bracchia nostra tuis.
Te tua vix prohibet nutrix descendere in altum
(hoc quoque enim vidi nec mihi verba dabas)
Nec tamen effecit, quamvis retinebat euntem,
100 ne fieret prima pes tuus udus aqua.
Excipis amplexu feliciaque oscula iungis,
oscula, di magni, trans mare digna peti,
eque tuis demptos umeris mihi tradis amictus
et madidam siccas aequoris imbre comam.
105 Cetera nox et nos et turris conscia novit
quodque mihi lumen per vada monstrat iter.
Non magis illius numerari gaudia noctis
Hellespontiaci quam maris alga potest.
Quo brevius spatium nobis ad furta dabatur,
110 hoc magis est cautum ne foret illud iners.
[1] 有一种抄本开头两行是:“Quam cuperem solitas, Hero, tibi ferre per undas, / accipe, Leandri, dum venit ipse, manum.”
[2] et=si=tibi=vel=ut=qui
[3] adversis=inversis=ad inversis
[4] ipsa=ipse
[5] numen=lumen

(勒安德罗斯致希洛)[1]
 
阿布多斯少年向塞斯托斯少女问好,
他宁可本人前来,若海无风暴。
如果神对我友善,也庇佑我的爱情,
你失望的眼睛就会看到这封信。[2]
5 但他们并不友善,否则为何要阻碍
我如愿,禁止我渡过熟悉的海?
你自己也瞧见天比漆还黑,波浪随风
翻腾,连中空的船都难以穿行。
只有一个人,就是为我送信的水手,
10 丝毫不惧怕危险,驶出了港口。
我本要上这艘船,可是当他解开缆,
阿布多斯所有人都在高处看。
我无法像以前那样瞒过自己的父母,
也无法隐藏我们秘密的爱欲。
15 于是我立刻写信,一边说:“幸福的文字,
去吧,很快她将伸纤手迎接你,
或许她还会凑近嘴唇亲吻你,当她
用雪白的牙咬开系绳和封蜡。”
这些话我低声喃喃自语,其余的话
20 则用右手在纸草上详尽写下。
可我宁愿手不是在书写,而是在泅渡,
奋力带我穿越熟知的水域!
它确实更擅长拍击平静祥和的海面,
但它也适合表达我心底的情感。
25 已经七夜了(我觉得这间隔比一年还长),
躁动的大海一直翻涌着骇浪。
倘若这些夜晚我享受过抚慰心灵的
睡眠,就让此疯海继续肆虐!
我坐在礁石上,凄凉地望着你的岸涯,
30 身体去不了,心思却可以抵达。
而且,灯塔顶端那永远守望的光焰
我也能看见,或者以为我看见。
我三次将衣服扔在干燥的沙滩上,三次
赤裸着身体,冒险冲入海里,
35 汹涌的波涛阻止了少年的莽撞举动,
涌来的大浪盖过了泳者的脸孔。
可是你,狂暴风神中最难驯服的一位,
为何如此决绝地与我做对?
知道吗?北风,你攻击的不是海,是我。
40 假若不曾体验爱,你当如何?[3]
尽管你凛冽如冰,可是你,恶棍,能否认
曾对雅典的俄瑞堤伊娅动过情?[4]
当你正要攫走快乐时,若有人决心
阻断天空的通道,你岂会容忍?
45 我求你垂怜,更温和地吹动气流,如此,
愿埃俄洛斯对你也更仁慈![5]
祈求是徒劳,我祈求之时北风在咆哮,
他只顾煽动、不肯抑制狂涛。
愿此刻代达罗斯赠给我勇敢的羽翼,
50 虽然伊卡洛斯在附近淹死——[6]
我承受一切后果,只要在危险波浪中
反复沉浮的身体能升入天空。
风与海拒绝我一切的时候,我在心底
回味着你我初次幽会的记忆。
55 那时夜色刚笼罩(回想是一种甘甜),
我走出父亲家门,爱漾满心间,
毫不迟疑地抛下恐惧,脱掉衣物,
柔韧的手臂在光滑的水里挥舞。
月亮一路照着我往前游,光微微颤动,
60 仿佛殷勤与我同行的侍从。
我举头看她,说道:“佑护我,明亮的女神,
让拉特莫斯山重回你的心灵。[7]
恩迪米昂不会允许你严厉地对待我——
求你眷顾我渴望的秘密欢乐!
65 女神,你曾经从天而降,觅一位凡人。[8]
若许说实话,我追求的她也是神:
不必提她的品格(配得上天界的心胸),
单是她的美就与真神等同。
除了你和维纳斯,她的容颜无与伦比,
70 别轻信我的话,你可以亲眼证实。
当你洒下皎洁的光线,如白银耀眼,
所有的星辰都臣服于你的火焰,
她在所有美女间也同样卓尔不群,
你若怀疑,钦提娅,你的眼已蒙尘。”[9]
75 说完这番话(至少意思无异),我便
划开驯顺的海水,径直向前。
映着反射的月华,波浪分外明亮,
静寂的夜仿佛有白昼的天光,
到处都没有喧响,耳中没有声音,
80 除了水被身体搅动发出的低吟。
只有翡翠鸟还记得深爱的刻宇克斯,[10]
似乎哼唱着甜美又哀怨的调子。
从肩往下,两条手臂已耗尽力气,
我仍勇敢地在波峰上撑起身体。
85 望见远处的灯火,我说:“我的火焰
在那里,我生命的光在那片海岸。”
突然,疲惫的肢体恢复了力量,水波
好像变得比刚才还要柔和。
我再也感觉不到海水的寒意,因为
90 急切的胸中跃动着温暖的爱。
游得越远,离岸滩越近,剩下的距离
越短,我越有奋力往前的欣喜。
当我已进入你的视野,想到你在看,
我立刻勇气倍增,精力复原。
95 此时我也刻意以泳姿讨恋人欢悦,
在你的眼前殷勤地挥动胳膊。
你很想下海来接我,乳娘险些没拦住
(这是我亲见,你没骗我的双目),
虽然你被她拽着,被迫停步,但是
100 岸边的海水已把你的足濡湿。
你拥我入怀,又献上无比香甜的吻,
神啊,这些吻真值得跨海来寻!
你从肩头脱下长裙,递到我手间,
又为我把滴着海水的头发擦干。
105 至于其余,夜晚、你我、目睹一切的
塔知道,还有引我渡海的灯火。
那一夜的欢乐如同赫勒斯庞图斯的海藻,[11]
太多太多,数目谁能够知晓?
拥有的幽会时间越短暂,我们越珍惜,
110 不肯让任何一分钟白白流逝。


[1] 赫勒斯庞图斯(Hellespontus,今日叫达达尼尔海峡)是分开亚洲和欧洲的狭长水道。塞斯托斯(Sestos)在欧洲一边,是少女希洛(Hero)的家乡;阿布多斯(Abydos)在亚洲一边,是少年勒安德罗斯(Leander)的家乡。他们深爱彼此,但害怕父母反对,只能秘密恋爱。勒安德罗斯常在晚上泅渡海峡,与希洛在灯塔里相会。但某次海峡起了风暴,他一连七天都没来,怕希洛担心,他先写了这封信,托一位水手捎给她,然后勇敢地冒着风暴渡海,结果被淹死。
[2] “失望”是因为她更想看见勒安德罗斯本人。
[3] 北风神玻瑞阿斯曾掳走自己爱慕的俄瑞堤伊娅,参考本书第16首诗第345行的注释。
[4] “雅典的俄瑞堤伊娅”对应的拉丁文原词是ignibus Actaeis(阿克忒的火),阿克忒代指雅典,“火”比喻爱恋的对象。
[5] 埃俄洛斯掌管着东南西北诸风神。
[6] 代达罗斯(Daedalus)是雅典巧匠,被米诺斯困在特里克岛,于是用羽毛、蜂蜡和线给自己和儿子伊卡洛斯(Icarus)做了翅膀,飞离克里特。伊卡洛斯不顾父亲的告诫,飞得太高,翅膀上的蜡被阳光晒化,结果他坠海淹死,伊卡利亚海因为他而得名。详情参考《变形记》(Metamorphoses)第八卷183-235行。
[7] 拉特莫斯山(Latmos)在爱琴海岸边,因为月神狄安娜和恩迪米昂的爱情而闻名。
[8] “凡人”指恩迪米昂。
[9] 钦提娅(Cynthia)是狄安娜的别称,因为她出生在钦图斯山(Cynthus)。
[10] 翡翠鸟(Alcyone)传说是哈尔库俄涅(Halcyone)变的。她是埃俄洛斯之女,特拉喀斯国王刻宇克斯(Ceyx)之妻。丈夫遭遇海难而死,她因悲痛而死,神怜悯这对夫妻,将他们都变成了翡翠鸟。详情参考《变形记》第十一卷382-750行。
[11] 赫勒斯庞图斯(Hellespontus)的名字意为“赫勒之海”,因为她在此坠下羊背淹死。