《变形记》第14卷201-300行

membraque, et humano concretam sanguine barbam.
Mors erat ante oculos, minimum tamen illa malorum;
et iam prensurum, iam nunc mea viscera rebar
in sua mersurum; mentique haerebat imago
205 temporis illius, quo vidi bina meorum
ter quater affligi sociorum corpora terrae,
cum super ipse iacens hirsuti more leonis
visceraque et carnes cumque albis ossa medullis
semianimesque artus avidam condebat in alvum.
210 Me tremor invasit; stabam sine sanguine maestus
mandentemque videns eiectantemque cruentas
ore dapes et frusta mero glomerata vomentem,
talia fingebam misero mihi fata parari;
perque dies multos latitans omnemque tremiscens
215 ad strepitum mortemque timens cupidusque moriri,
glande famem pellens et mixta frondibus herba,
solus, inops, exspes, leto poenaeque relictus,
hanc procul adspexi longo post tempore navem
oravique fugam gestu ad litusque cucurri
220 et movi; Graiumque ratis Troiana recepit.
Tu quoque pande tuos, comitum gratissime, casus
et ducis et turbae quae tecum est credita ponto.’
Aeolon ille refert Tusco regnare profundo,
Aeolon Hippotaden, cohibentem carcere ventos
225 quos bovis inclusos tergo, memorabile munus,
Dulichium sumpsisse ducem flatuque secundo
lucibus isse novem et terram adspexisse petitam
proxima post nonam cum sese aurora moveret,
invidia socios praedaeque cupidine victos
230 esse ratos aurum, dempsisse ligamina ventis;
cum quibus isse retro, per quas modo venerat undas,
Aeoliique ratem portus repetisse tyranni.
‘Inde Lami veterem Laestrygonis’ inquit ‘in urbem
venimus; Antiphates terra regnabat in illa.
235 Missus ad hunc ego sum, numero comitante duorum;
vixque fuga quaesita salus comitique mihique;
tertius e nobis Laestrygonis impia tinxit
ora cruore suo. Fugientibus instat et agmen
concitat Antiphates; coeunt et saxa trabesque
240 coniciunt merguntque viros merguntque carinas.[1]
Una tamen, quae nos ipsumque vehebat Ulixen,[2]
effugit; amissa sociorum parte dolentes
multaque conquesti terris allabimur illis
quas procul hinc cernis; procul hinc, mihi crede, videnda est[3]
245 insula, visa mihi; tuque, o iustissime Troum,
nate dea (neque enim finito Marte vocandus
hostis es, Aenea) moneo, fuge litora Circes.
Nos quoque Circaeo religata in litore pinu,
Antiphatae memores immansuetique Cyclopis,
250 ire negabamus tecta ignota subire.
Sorte sumus lecti; sors me fidumque Politen
Eurylochumque simul nimiique Elpenora vini
bisque novem socios Circaea ad moenia misit.
Quae simul attigimus stetimusque in limine tecti,
255 mille lupi mixtique lupis ursique leaeque
occursu fecere metum; sed nulla timenda,
nullaque erat nostro factura in corpore vulnus:
quin etiam blandas movere per aera caudas
nostraque adulantes comitant vestigia, donec
260 excipiunt famulae perque atria marmore tecta
ad dominam ducunt. Pulchro sedet illa recessu
sollemni solio pallamque induta nitentem
insuper aurato circumvelatur amictu.
Nereides nymphaeque simul, quae vellera motis
265 nulla trahunt digitis nec fila sequentia ducunt,
gramina disponunt sparsosque sine ordine flores
secernunt calathis variasque coloribus herbas.
Ipsa, quod hae faciunt, opus exigit; ipsa, quis usus
quoque sit in folio, quae sit concordia mixtis,[4]
270 novit et advertens pensas examinat herbas.
Haec ubi nos vidit, dicta acceptaque salute,
diffudit vultus et reddidit omina votis;[5]
nec mora, misceri tosti iubet hordea grani
mellaque vimque meri cum lacte coagula passo,
275 quique sub hac lateant furtim dulcedine, sucos
adicit. Accipimus sacra data pocula dextra.
Quae simul arenti sitientes hausimus ore
et tetigit summos virga dea dira capillos,
(et pudet et referam) saetis horrescere coepi,
280 nec iam posse loqui pro verbis edere raucum
murmur et in terram toto procumbere vultu;
osque meum sensi pando occallescere rostro,
colla tumere toris et, qua modo pocula parte
sumpta mihi fuerant, illa vestigia feci;
285 cumque eadem passis (tantum medicamina possunt!)
claudor hara; solumque suis carvisse figura
vidimus Eurylochum; solus data pocula fugit.
Quae nisi vitasset, pecoris pars una manerem
nunc quoque saetigeri, nec tantae cladis ab illo
290 certior ad Circen ultor venisset Ulixes.
Pacifer huic dederat florem Cyllenius album:
Moly vocant superi; nigra radice tenetur.
Tutus eo monitisque simul caelestibus intrat
ille domum Circes et ad insidiosa vocatus
295 pocula, conantem virga mulcere capillos
reppulit et stricto pavidam deterruit ense.
Inde fides dextraeque datae; thalamoque receptus
coniugii dotem sociorum corpora poscit.
Spargimur ignotae sucis melioribus herbae
300 percutimurque caput conversae verbere virgae

[1] merguntque=franguntque
[2] Ulixen=Ulixem
[3] videnda est=videnda
[4] quoque=quove
[5] votis=voce

他的四肢和黏着人类血块的长髯。
死就在眼前,但死只是最小的灾难,
我想象他马上就会抓住我,将我的肚肠
塞进他自己的肚肠。脑海中一个景象
205 盘桓不去:我见他抓起我两位同伴,
三四次将他们的身体狠狠砸向地面,
他趴下身子,犹如一头毛蓬蓬的猛狮,
把内脏、肌肉、骨头(和白色骨髓一起)、
依然温热的四肢吞进他贪婪的肚子。
210 我浑身颤抖,面无血色地站在那里,
惊恐地看他时而咀嚼血淋淋的盛宴,
时而吐出混合葡萄酒的食物残片,
仿佛已见到自己惨遭同样的下场。
我一连藏匿多日,听到的每种声响
215 都让我颤栗,我怕死,却又盼望早些死,
用橡子和掺杂树叶的青草勉强充饥,
孤独,无助,绝望,作死亡与苦难的猎物。
过了很久,我看到这艘船出现在远处,
用手势祈求救援,然后我奔向海滨,
220 说动了他们,特洛伊战船竟接纳希腊人!
最亲爱的朋友,也请讲述你自己以及
一起出海的首领和同伴有怎样的经历。”
玛卡柔斯回忆说,希波塔斯的儿子[1]
统治着图斯坎海域,他将风关在监狱里,[2]
225 装进一个牛皮袋,作为珍贵的礼物
送给尤利西斯。得顺风相助,他连续[3]
航行九天,已经望见期待的土地,
然而,等到第十个黎明到来之时,
嫉妒和对财物的贪恋却迷了同伴心窍,
230 他们以为有金子,就解开风袋的绳套。
风立刻将船刮向不久前穿过的波浪,
直至它返回国王埃俄洛斯的海港。
“此后,我们到达莱斯特里恭的古都[4] 莱斯特里恭人
拉莫斯,安提法忒斯是那片疆域的君主。[5]
235 我与两位同伴受委派一起去觐见他,
竭力逃跑,一人和我才未遭残杀,
另一人的血却涂红了莱斯特里恭部族
那些渎神的牙齿。安提法忒斯追逐
我们,催促着手下。聚集的敌兵纷纷
240 抛掷石块和梁木,船和人都被砸沉。
但载着我们和尤利西斯的那一艘侥幸
逃脱。失去了众多伙伴,我们伤心 喀耳刻的魔法
至极,不住哀叹,驶向了那片平陆
(从远处你就能看见),相信我,那座岛屿[6]
245 只该从远处看!还有你,正直无双的特洛伊人,
女神的后裔,埃涅阿斯,(战争已结束,不应
再视你为敌人),听我劝,远离喀耳刻海岸。
当我们在她的岛上系好缆,泊好松木船,
因食人族和独眼巨人的事而心有余悸,
250 都不肯贸然进入那座未知的宅邸。
最后抓阄决定,我和忠诚的波里忒斯、
嗜酒如命的厄尔佩诺耳、欧律洛科斯[7]
以及其他十八人去往喀耳刻的殿宇。
我们一到达外墙,站在庭院门槛处,
255 千只狼还有熊、母狮就蜂拥上前问候,
令我们胆寒,但它们都无需害怕,没有
任何一只猛兽想伤害我们的身体。
它们甚至还温柔地摇着尾巴,竭力
向我们献殷勤,依偎在脚边,直到女仆
260 出迎,领我们穿过大理石覆盖的堂屋,
来到女主人面前。她在美丽的幽秘处,
端坐于庄严的宝座上,身穿璀璨华服,
外面还裹着一件金丝织就的披风。
众海洋仙女和宁芙一道侍奉,她们
265 没有用灵巧的手指梳理羊毛,纺出纱,
而是在归置植物,将随意堆聚的花
和各色草卉分别放入不同的篮子里。
她督促大家各尽其职,自己也熟知
每种叶子的用处,混合后又有何效力,
270 在侍从为药草称重时专心致志地检视。
她看见我们,主客一番寒暄。她脸上
舒展着笑容,仿佛会满足我们的愿望,
并立即命人为我们摆下丰盛的宴席——
烤大麦面包、蜂蜜、醇酒和炼乳。但以
275 甜美的表象为掩护,她秘密添加了药汁。
我们接过她神圣的右手递来的杯子,
一饮而尽,滋润焦渴的喉咙,转眼
已被残忍的女神用魔杖触碰了发尖。
(我耻于讲述这一切)我开始长出鬃毛,
280 再也说不出任何词语,只能嚎叫,
声音刺耳,整张脸趴伏,在地面磨蹭。
我还感觉到自己的嘴向前拱,变硬,
颈背隆起了肌肉,我的手片刻前还能
端起酒杯,此时却踩出一排蹄印。
285 我和其他同命者(魔药有如此强力!)
都关在猪圈里,发现唯有欧律洛科斯
未变成猪身,因为唯有他没接过酒杯。
倘若他也不曾幸免,我到现在也仍会
厕身于猪群间,尤利西斯也不会知晓
290 如此可怕的灾难,来找喀耳刻复仇。
库莱内的和平使者赠给他一株白花,[8]
天神称之为‘墨侣’,它从黑根萌芽。[9]
有它的保护,又获得墨丘利暗授机宜,
他来到喀耳刻的住所。当她劝尤利西斯
295 饮毒酒,试图用魔杖触碰头发的时候,
他一把推开,拔出剑,吓得她浑身颤抖。
然后双方以右手盟誓,他与她成婚,
作为嫁妆,他要求恢复同伴的人身。
她浇上某些神秘草卉的疗治汁液,
300 又掉转魔杖,敲击我们的头,并且

[1] 指埃俄洛斯。
[2] “图斯坎海域”即第勒尼安海。传说各种风都被埃俄洛斯囚禁,需要的时候才放出来。
[3] “尤利西斯”对应的原文是Dulichium ducem(杜里齐文的首领)。
[4] 莱斯特里恭部族(Laestrygones)有食人的习惯,参考《奥德赛》(Odyssey 10.80-132)。他们的古都拉莫斯(Lamus)就是坎帕尼亚的福尔米埃(Formiae)。
[5] 安提法忒斯(Antiphates)是食人族的国王,见《奥德赛》(Odyssey 10.114-32)。
[6] 指喀耳刻居住的岛,这里现在是海岬,因喀耳刻而得名喀耳凯昂(Circaeum),传说它原来是一个岛。
[7] 厄尔佩诺耳(Elpenor)是尤利西斯的同伴,在逃离喀耳刻的岛屿时,他正喝得大醉,躺在房顶上,匆忙中跌下,摔断脖子死了。后来尤利西斯下冥府时,最先见他的幽灵就是厄尔珀诺耳。
[8] “库莱内的和平使者”指墨丘利。
[9] 按照《奥德赛》第十卷的说法,“墨侣”(moly)的根是黑色的,花的颜色如奶。