《變形記》第11卷701-795行

et sine te me pontus habet. Crudelior ipso[1]
sit mihi mens pelago, si vitam ducere nitar
longius et tanto pugnem superesse dolori;
sed neque pugnabo nec te, miserande, relinquam
705 et tibi nunc saltem veniam comes, inque sepulcro
si non urna, tamen iunget nos littera, si non[2]
ossibus ossa meis, at nomen nomine tangam.’
Plura dolor prohibet verboque intervenit omni
plangor, et attonito gemitus a corde trahuntur.
710 Mane erat: egreditur tectis ad litus et illum
maesta locum repetit, de quo spectarat euntem,
dumque moratur ibi dumque ‘Hic retinacula soluit,[3]
hoc mihi discedens dedit oscula litore’ dicit[4]
dumque notata locis reminiscitur acta fretumque[5]
715 prospicit, in liquida spatio distante tuetur[6]
nescio quid quasi corpus aqua, primoque, quid illud[7]
esset, erat dubium; postquam paulum adpulit unda,
et, quamvis aberat, corpus tamen esse liquebat,
qui foret, ignorans, quia naufragus, omine mota est[8]
720 et, tamquam ignoto lacrimam daret, ‘Heu! Miser’ inquit,
‘Quisquis es, et siqua est coniunx tibi.’ Fluctibus actum
fit propius corpus; quod quo magis illa tuetur,
hoc minus et minus est mentis sua, iamque propinquae[9]
admotum terrae, iam quod cognoscere posset,
725 cernit: erat coniunx. ‘Ille est!’ exclamat et una
ora, comas, vestem lacerat tendensque trementes
ad Ceyca manus ‘Sic, o carissime coniunx,
sic ad me, miserande, redis?’ ait. Adiacet undis
facta manu moles, quae primas aequoris undas
730 frangit et incursus quae praedelassat aquarum:[10]
insilit huc. Mirumque fuit potuisse: volabat,
percutiensque levem modo natis aera pennis
stringebat summas ales miserabilis undas,
dumque volat, maesto similem plenumque querellae
735 ora dedere sonum tenui crepitantia rostro.
Ut vero tetigit mutum et sine sanguine corpus,
dilectos artus amplexa recentibus alis
frigida nequiquam duro dedit oscula rostro.
Senserit hoc Ceyx an vultum motibus undae[11]
740 tollere sit visus, populus dubitabat; at ille[12]
senserat, et, tandem superis miserantibus, ambo
alite mutantur. Fatis obnoxius isdem
tunc quoque mansit amor, nec coniugiale solutum est[13]
foedus in alitibus: coeunt fiuntque parentes,
745 perque dies placidos hiberno tempore septem
incubat Alcyone pendentibus aequore nidis.
Tum via tuta maris: ventos custodit et arcet[14]
Aeolus egressu praestatque nepotibus aequor.
Hos aliquis senior iunctim freta lata volantes[15]
750 spectat et ad finem servatos laudat amores.
Proximus, aut idem, si fors tulit, ‘hic quoque’ dixit,
‘Quem mare carpentem substrictaque crura gerentem
adspicis,’ (ostendens spatiosum in guttura mergum)
‘regia progenies: et si descendere ad ipsum
755 ordine perpetuo quaeris, sunt huius origo
Ilus et Assaracus raptusque Iovi Ganymedes
Laomedonve senex Priamusque novissima Troiae
tempora sortitus. Frater fuit Hectoris iste:
qui nisi sensisset prima nova fata iuventa,[16]
760 forsitan inferius non Hectore nomen haberet,
quamvis est illum proles enixa Dymantis,
Aesacon umbrosa furtim peperisse sub Ida
fertur Alexirhoe, Granico nata bicorni.[17]
Oderat hic urbes nitidaque remotus ab aula
765 secretos montes et inambitiosa colebat
rura nec Iliacos coetus nisi rarus adibat.
Non agreste tamen nec inexpugnabile amori
pectus habens silvas captatam saepe per omnes
adspicit Hesperien patria Cebrenida ripa[18]
770 iniectos umeris siccantem sole capillos.[19]
Visa fugit nymphe, veluti perterrita fulvum
cerva lupum longeque lacu deprensa relicto
accipitrem fluvialis anas; quam Troius heros
insequitur celeremque metu celer urget amore.[20]
775 Ecce latens herba coluber fugientis adunco
dente pedem strinxit virusque in corpore liquit;[21]
cum vita suppressa fuga est: amplectitur amens
exanimem clamatque: “Piget, piget esse secutum![22]
Sed non hoc timui, neque erat mihi vincere tanti.
780 Perdidimus miseram nos te duo: vulnus ab angue,
a me causa data est. Ego sum sceleratior illo,
qui tibi morte mea mortis solacia mittam.”
Dixit et e scopulo, quem rauca subederat unda,[23]
decidit in pontum; Tethys miserata cadentem[24]
785 molliter excepit nantemque per aequora pennis
texit, et optatae non est data copia mortis.[25]
Indignatur amans invitum vivere cogi[26]
obstarique animae misera de sede volenti
exire; utque novas umeris adsumpserat alas,[27]
790 subvolat atque iterum corpus super aequora mittit.
Pluma levat casus. Furit Aesacos, inque profundum
pronus abit letique viam sine fine retemptat.
Fecit amor maciem: longa internodia crurum,
longa manet cervix, caput est a corpore longe;
795 aequor amat, nomenque manet, quia mergitur illo.’[28]

[1] te me=me me; ipso=isto
[2] iunget nos=nos iunget
[3] Hic=Hinc
[4] dicit=dixit
[5] dumque notata locis=quae dum tota locis
[6] prospicit=aspicit
[7] aqua=erat; quid=quod
[8] qui=quis=quid; omine=homine
[9] sua=suae=iam
[10] quae praedelassat=quae praede lassat=qua praedam
[11] Senserit=Senserat; an=ad=at
[12] tollere sit=tollere sed=tollere sunt=tolleret et=tolleret sed
[13] coniugiale=coniugale
[14] Tum via tuta=tunc iacet unda=tum mutata
[15] iunctim=circum=cum per
[16] qui=cui; sensisset=cessisset=cessissent; prima=primo
[17] Granico nata=gracili conata=gracili cognata
[18] Hesperien=Eperien
[19] iniectos…sole=inlectos…sola
[20] urget=auget=anget
[21] strinxit=stringit; liquit=linquit
[22] piget esse=sese esse=me te esse
[23] scopulo, quem=scopulo quo=scopulos qua; subederat=insederat
[24] decidit=se dedit; Tethys=Thetis
[25] mortis=morti
[26] invitum=invitus=se invitum=indignum; cogi=cogit
[27] umeris=superis; adsumpserat=assumeret=adimeret
[28] aequor=aequora; manet=tenet; illo=illi=illic

在沒有你的海中掙扎。我的心將比
大海更殘忍,倘若我還要繼續努力
延續這生命,在如此劫難後繼續活着。
但我不會再掙扎,將可憐的你拋舍,
705 至少現在我將會陪伴你,等到入了墳,
屍灰瓮不能,銘文總可以連接我們,
骨頭無法碰骨頭,名字必定挨名字。”
她因為痛苦而凝噎,詞語的間隙被哀泣
填滿,呻吟從驚愕的胸中不斷湧出。
710 已是早晨,她離開居所,神情凄苦,
來到那日在海邊目送他遠行的位置,
一邊徘徊,一邊自語,“他是在這裡
解開船纜,在這裡離開,與我吻別。”
當她回憶着此地發生的一幕幕情節,
715 眺望着海上,忽然在遠處起伏的波浪間
看到某個像屍體的東西。最初她不敢
確定,當海水將它推到稍近的地方,
雖然還很遠,但已顯明屍體的形狀。
她不知是誰,然而既是沉船者,難免
720 被觸動,彷彿為陌生人灑淚,嘆道,“可憐!
無論你是誰,你若有妻子,多慘!”波浪
將屍體衝到更近處,她越仔細地端詳,
情緒越難以控制。此刻它已經靠近
她所在的岸邊,已經可以清楚地辨認——
725 正是她丈夫。“是他!”她大喊,同時撕扯
自己的臉、頭髮和衣服,雙手顫抖着,
伸向刻宇克斯:“就這樣,親愛的丈夫,
你就這樣悲慘地回到我身邊?”不遠處
有一道人工修築的堤壩,用來抗擊
730 波浪最初的衝勁,削弱海水的破壞力。
她縱身躍上去,不可思議。其實不是躍,
是飛,她扇動新長的翅膀,拍打馴順的
空氣,一隻悲情的鳥,在海面旋掠。
飛翔時,她細長的喙奏出尖利的音樂,
735 就像一位傷痛中的人,充滿了哀戚。
但觸碰那具無聲亦無血的屍體之時,
她卻以自己的新翼翅擁抱摯愛的肉身,
徒勞地用變硬的嘴獻上冰冷的吻。
刻宇克斯是否有感覺,抑或是他的臉
740 因波浪而抬起,人們難斷定,但他確然
感覺到了。最後,眾天神垂憐,將二人
都變成飛鳥。雖然遭受了相同的厄運,
他們的愛卻未變,鳥身也沒有拆散
夫妻的盟約,始終在一起生育繁衍。
745 每年冬季有七天的平靜期,哈爾庫俄涅
就會在漂浮於海面的巢中孵卵靜坐。
這時海路很安全,埃俄洛斯禁止風
出來,嚴密看守,為孫子確保安寧。[1]
一位老者望見兩隻鳥在遼闊的海面 埃薩科斯
750 並飛,稱讚他們的戀情忠貞難撼。
此人或者旁邊某人說,“你眼中那隻
在海上飛掠、收起雙腿的鳥”(他手指
一隻脖頸細長的海鳥)“同樣是王室
後裔。如果你希望詳細考察其譜系,
755 我可以告訴你,他的先祖能追到伊盧斯、
被朱庇特劫走的蓋尼米得、阿薩剌科斯、
年邁的拉俄墨冬和註定要目睹特洛伊
末日的普里阿摩斯。赫克托耳的弟弟[2]
就是他,倘若不曾在年輕時遭受怪運,
760 他或許會贏得不遜於赫克托耳的聲名。[3]
狄瑪斯的女兒是後者的母親,埃薩科斯[4]
卻傳說是阿勒克西洛厄(河神格拉尼科斯[5]
之女)在幽暗的伊達山下悄悄分娩。
他憎惡城市,遠離輝煌豪奢的宮殿,
765 喜歡出沒於隱秘的山嶺、謙卑的鄉野,
極少與伊利昂的碌碌庸眾一起作樂。[6]
然而他性情並不糙蠻,也並非不能
被愛打動。他經常穿越所有的森林,
追尋赫斯珀里亞,看見她在父神河岸[7]
770 將長發披散於雙肩,在陽光下慢慢晒乾。
被瞥見的寧芙驚逃,正如膽顫的雌鹿
躲避棕皮的凶狼,又如遠離了舊湖,
水鴨躲避乍現的老鷹。追逐的雙方
速度都極快,他因為愛欲,她因為恐慌。
775 飛奔之際,藏在草間的一條蛇用彎齒
扎破她的足,將毒液留在她的身體里。
逃跑和生命一起終止。失去了理智,
他抱着斷氣的女孩喊:‘實在不該追你!
但我沒料想如此,也沒刻意要取勝。
780 是我們兩位毀了你:蛇的傷讓你殞命,
事情的肇始卻是我。它的罪不如我的罪,
但我會用我的死送給你死的安慰!’
說完,他從一塊大浪蝕空的岩石上
跳入海里。忒堤斯憐憫他,減緩了衝撞,
785 當他在水中漂游時,又為他覆蓋羽毛,
迫切盼望的死亡特權,他並未得到。
情人憤恨於自己被迫違心地活着,
神故意阻撓靈魂離開悲慘的居所,
當肩頭添上新生的翅膀,他就先飛升,
790 再猛然俯衝,將身體再次摔向水中,
但羽毛卻阻止墜落。埃薩科斯狂怒,
又撲向深淵,不停地嘗試死亡之路。
相思讓他憔悴:腿關節相距奇遠,
頸項一直都很長,頭部躲避着軀幹,
795 名喚‘潛水鳥’,因為愛海,總往水下鑽。”[8]

[1] 傳說翡翠鳥孵卵時海面總是風平浪靜,由此有了英文俗語halcyon days(太平日子)。
[2] 伊盧斯二世(Ilus)、阿薩剌科斯(Assaracus)和蓋尼米得都是特洛伊古代國王特洛斯(Tros)的兒子,拉俄墨冬是伊盧斯二世的兒子,特洛伊末代國王普里阿摩斯是拉俄墨冬的兒子。“赫克托耳的弟弟”指埃薩科斯(Aesacus)。
[3] 赫克托耳(Hector)是特洛伊的第一勇士,普里阿摩斯與赫庫芭之子。
[4] “狄瑪斯的女兒”指特洛伊王后赫庫芭(Hecuba),狄瑪斯(Dymas)是她的父親。
[5] 阿勒克西洛厄(Alexirhoe)是河神格拉尼科斯(Granicus)的女兒,“河神”對應的原文是bicorni,意為“長着雙角的”,這是河神的典型特徵。
[6] 伊利昂即特洛伊。
[7] 赫斯珀里亞(Hesperie或Hesperia)是河神Cebren(克布倫)的女兒。克布倫是特洛伊附近的一條河。
[8] 埃薩科斯變成了鷿鷈(拉丁語mergus),俗名潛水鳥。