《變形記》第7卷501-600行

Postquam congressus primi sua verba tulerunt,[1]
Cecropidae Cephalus peragit mandata rogatque
auxilium foedusque refert et iura parentum
imperiumque peti totius Achaidos addit.[2]
505 Sic ubi mandatam iuvit facundia causam,
Aeacus in capulo sceptri nitente sinistra[3]
‘Ne petite auxilium, sed sumite,’ dixit, ‘Athenae,
nec dubie vires, quas haec habet insula, vestras
dicite, et omnia, quae rerum status iste mearum.
510 Robora non desunt: superat mihi miles et hosti.[4]
Gratia dis, felix et inexcusabile tempus.’
‘Immo ita sit,’ Cephalus ‘crescat tua civibus opto
urbs’ ait; ‘adveniens equidem modo gaudia cepi,[5]
cum tam pulchra mihi, tam par aetate iuventus
515 obvia processit; multos tamen inde requiro,
quos quondam vidi vestra prius urbe receptus.’
Aeacus ingemuit tristique ita voce locutus:
‘Flebile principium melior fortuna secuta est:
hanc utinam possem vobis memorare sine illo!
520 Ordine nunc repetam, neu longa ambage morer vos:
ossa cinisque iacent, memori quos mente requiris;
et quota pars illi rerum periere mearum!
Dira lues ira populis Iunonis iniquae
incidit exosae dictas a paelice terras.
525 Dum visum mortale malum tantaeque latebat
causa nocens cladis, pugnatum est arte medendi;[6]
exitium superabat opem, quae victa iacebat.
Principio caelum spissa caligine terras
pressit et ignavos inclusit nubibus aestus,
530 dumque quater iunctis explevit cornibus orbem[7]
luna, quater plenum tenuata retexuit orbem,
Letiferis calidi spirarunt aestibus austri.[8]
Constat et in fontes vitium venisse lacusque,
miliaque incultos serpentum multa per agros[9]
535 errasse atque suis fluvios temerasse venenis.
Strage canum primo volucrumque oviumque boumque[10]
inque feris subiti deprensa potentia morbi.
Concidere infelix validos miratur arator
inter opus tauros medioque recumbere sulco;
540 lanigeris gregibus balatus dantibus aegros
sponte sua lanaeque cadunt et corpora tabent;
acer equus quondam magnaeque in pulvere famae
degenerat palmas veterumque oblitus honorum
ad praesepe gemit leto moriturus inerti;[11]
545 non aper irasci meminit, non fidere cursu
cerva nec armentis incurrere fortibus ursi.
Omnia languor habet: silvisque agrisque viisque[12]
corpora foeda iacent, vitiantur odoribus aurae.[13]
Mira loquar: non illa canes avidaeque volucres,
550 non cani tetigere lupi; dilapsa liquescunt,
adflatuque nocent et agunt contagia late.
Pervenit ad miseros damno graviore colonos
pestis et in magnae dominatur moenibus urbis.
Viscera torrentur primo, flammaeque latentis[14]
555 indicium rubor est et ductus anhelitus; igni[15]
aspera lingua tumet, tepidisque arentia ventis[16]
ora patent, auraeque graves captantur hiatu.
Non stratum, non ulla pati velamina possunt,
dura sed in terra ponunt praecordia, nec fit[17]
560 corpus humo gelidum, sed humus de corpore fervet,
nec moderator adest, inque ipsos saeva medentes
erumpit clades, obsuntque auctoribus artes.
Quo propior quisque est servitque fidelius aegro,
in partem leti citius venit, utque salutis[18]
565 spes abiit finemque vident in funere morbi,
indulgent animis et nulla, quid utile, cura est:
utile enim nihil est. Passim positoque pudore
fontibus et fluviis puteisque capacibus haerent,
nec sitis est extincta prius quam vita bibendo;
570 inde graves multi nequeunt consurgere et ipsis[19]
inmoriuntur aquis; aliquis tamen haurit et illas.
Tantaque sunt miseris invisi taedia lecti:
prosiliunt aut, si prohibent consistere vires,[20]
corpora devoluunt in humum fugiuntque penates
575 quisque suos, sua cuique domus funesta videtur
et, quia causa latet, locus est in crimine parvus.[21]
Semianimes errare viis, dum stare valebant,
adspiceres, flentes alios terraque iacentes
lassaque versantes supremo lumina motu
580 membraque pendentis tendunt ad sidera caeli,[22]
hic illic, ubi mors deprenderat, exhalantes.
Quid mihi tunc animi fuit? an, quod debuit esse,
ut vitam odissem et cuperem pars esse meorum?[23]
Quo se cumque acies oculorum flexerat, illic
585 vulgus erat stratum, veluti cum putria motis
poma cadunt ramis agitataque ilice glandes.
Templa vides contra gradibus sublimia longis
(Iuppiter illa tenet): quis non altaribus illis
inrita tura dedit? Quotiens pro coniuge coniunx,[24]
590 pro gnato genitor, dum verba precantia dicit,
non exoratis animam finivit in aris,
inque manu turis pars inconsumpta reperta est![25]
Admoti quotiens templis, dum vota sacerdos[26]
concipit et fundit purum inter cornua vinum,
595 haud exspectato ceciderunt vulnere tauri![27]
Ipse ego sacra Iovi pro me patriaque tribusque
cum facerem natis, mugitus victima diros
edidit et subito conlapsa sine ictibus ullis
exiguo tinxit subiectos sanguine cultros.[28]
600 Exta quoque aegra notas veri monitusque deorum[29]

[1] tulerunt=dederunt
[2] peti=pati
[3] sceptri=regni
[4] hosti=hostis=hoc est
[5] urbs=res
[6] medendi=medenti
[7] iunctis=plenis; explevit=complevit=implevit
[8] aestibus=flatibus
[9] multa=mille
[10] oviumque=aviumque
[11] leto=longo=morbo
[12] languor=plangor
[13] aurae=herbae
[14] flammaeque latentis=flammaque faceque=flammisque fatiscunt
[15] igni=igne=ris=aegre
[16] tepidisque=trepidis; ventis=venis=flammis
[17] dura=nuda
[18] utque=atque=hincque
[19] multi=morbo
[20] consistere=consurgere
[21] in crimine parvus=in crimine notis=in crimine parvos
[22] pendentis=perdentis; tendunt ad sidera=tendentia sidere=tendentes sidera=tendentes ad sidera; caeli=laeti=leti
[23] ut=ni; vitam odissem=vita ut movissem; pars=par
[24] dedit=tulit
[25] inconsumpta=inconcussa
[26] Admoti=Admoniti
[27] exspectato=inspectato
[28] exiguo tinxit subiectos=exiguo tinguit subiectos=latos haud tangit subiectos=tingit subiectos exiguo=tingit subiectos effuso
[29] Exta=Fibra

在開始的各種寒暄之後,刻帕羅斯
轉達了雅典民族的訊息,請求支持,
並援引雙方的條約,重申祖輩的聯盟,
強調米諾斯征服整個亞該亞的野心。
505 他以雄辯的演說來襄助肩負的任務,
埃阿科斯左手拄着權杖柄,答覆:
“雅典人,不必求援助,直接拿去就是,
毫無疑問,這個島的所有資源,都可以
當作你們的,還有我的國能提供的用度。
510 我不缺戰力,自保和禦敵都綽綽有餘。
感謝神,這是繁榮的時代,沒理由拒絕。”
“那就如此辦,”刻帕羅斯說,“祝願你的國
人丁興旺!事實上,我剛來就非常高興,
因為迎候我的全都是英俊的後生。
515 不過,我也很想念許多沒來的故人,
我記得上次到這座城市時見過他們。”
國王哀嘆了一聲,用傷感的語調說道: 埃吉娜的瘟疫
“此事有悲慘的開頭,幸虧結局尚好。
我真希望可以不用從最初講起!
520 但還是按順序來吧,我就坦白告訴你:
你記得並尋覓的人都已是骨骸和灰燼,
和他們一起死去的還有我多少的臣民!
因這裡以她的情敵命名,朱諾就瘋狂[1]
報復,將可怕的瘟疫降在民眾身上。
525 我們以為如此的慘禍仍源於自然,[2]
只是查不到原因,就以醫術來對戰,
但它太強大,一切努力最終都告負。
開始的時候,天空以濃重的毒氳蓋住
大地,將遲滯沉悶的熱氣困在雲間,
530 月亮四次將兩隻彎角連成一片,
四次從圓輪逐漸虧耗,消散光芒,
灼熱的南風一直吹送致命的氣浪。
顯而易見,污染也進入了山泉和湖泊,
數不清的蛇在無人耕種的土地上出沒,
535 遊盪,用它們的毒液敗壞各處的江河。
疫病的威力最先表現為動物的亡歿,
犬、鳥、綿羊、牛群、野獸紛紛喪命。
不幸的農夫驚詫地看見,正在翻耕
土地時,強壯的牛暴死在犁溝之中;
540 聚在一起的綿羊發出虛弱的咩聲,
毛自動掉落,它們的身體也逐漸銷蝕;
曾充滿生機、在賽場贏得大名的良驥
也失去爭勝的能力,忘記舊日的榮譽,
躲在馬廄里呻吟,終將在屈辱中死去;
545 野豬沒心思發怒,母鹿也不再信任
自己的速度,熊也不侵犯健碩的牲畜。
倦怠統治了一切,林間、地里、路上
可憎的屍體橫陳,臭氣瀰漫在空中。
奇怪的現象是,狗、灰狼和掠食的禽鳥
550 都不肯觸碰它們,肉身就如此爛掉,
通過有害的氣息將毒素擴散到遠方。
瘟疫傳到可憐的農夫身上時,力量
更猛烈,宏偉的城牆之內都被它掌控。
最開始臟腑如焚,病人的皮膚髮紅,
555 呼吸艱難,表明體內有熱火;舌頭
粗糙,因火而腫脹,被呼吸炙烤的口
大張着,靠喘息竭力吸入沉悶的空氣。
他們不能忍受床和任何的衣物蔽體,
而是用變硬的胸脯緊貼大地,即便
560 如此,身體也不會變涼,反煨熱地面。
無人能控制瘟疫,殘忍的疾病同樣
侵襲了醫生,技藝卻是自己的致命傷:
誰離病人越近,照顧他們越盡心,
就越早滑向死亡。當治癒的希望散盡,
565 看見墳墓是疾病的確定終點,人們
就自暴自棄,什麼有用,已不再關心——
的確沒什麼有用。顧不得羞恥,男男
女女都躺在泉水、河流和寬井旁邊,
然而在生命終結前,飲水澆不滅乾渴。
570 許多人病勢太重,再也站不起,直接
死在池中,別人卻繼續喝那裡的水。
這些可憐人是如此憎厭床鋪,他們會
決然跳下來,如果體力不足以站立,
就在地面滾動身體,每個人都各自
575 逃離自己的住所,彷彿家就是墳墓,
病因既不可知,這個小地方就遭咒詛。
你會看見半死的人們在路邊徘徊
(只要還有力氣站),其他人哭着躺在
地上,在臨死之際翻動疲憊的眼珠。
580 也有人朝着懸垂天空的星辰伸出
手臂,在死神抓住他們的地方斷氣。
我那時的感受如何?難道不應該如此,
痛恨生命,只求和朋友在陰間相伴?
我無論將目光轉向哪裡,哪裡都一片
585 枕藉的屍體,就像熟透的蘋果或者
橡實,當枝條劇烈搖晃,便紛紛墜落。
你對面的神廟高立在長長的台階之上
(朱庇特聖殿):誰不曾在祭壇敬獻乳香,
可是有何用?多少次丈夫為妻子祈求,
590 父親為兒子禱告,在他說話的時候,
生命就終結在無法被人打動的祭壇前,
甚至手中都還有部分乳香沒有燃完!
多少次公牛被帶到神廟,當祭司頌念
祝語,把純粹的葡萄酒澆在它們角間,
595 還未等斧頭砍來,它們就轟然倒地!
當我為自己、為國家、為三個兒子
向朱庇特禱告,犧牲發出不祥的叫聲,
沒遭到任何攻擊就突然癱倒,撞上
下面的刀,扎破身體,只沾上一點血。
600 染病的腸子也無法呈現預言的線索

[1] “情敵”指埃阿科斯的母親埃吉娜。
[2] 奧維德這段瘟疫描寫明顯模仿了盧克萊修《物性論》(De Rerum Natura 6.1138-1286)中對雅典瘟疫的記述。