dissipat et medio spargit pulmone venenum.
Neve mali causae spatium per latius errent,
germanam ante oculos fortunatumque sororis
coniugium pulchraque deum sub imagine ponit
805 cunctaque magna facit. Quibus irritata, dolore
Cecropis occulto mordetur et anxia nocte,
anxia luce gemit lentaque miserrima tabe
liquitur, ut glacies incerto saucia sole,
felicisque bonis non lenius uritur Herses
810 quam cum spinosis ignis supponitur herbis,
quae neque dant flammas lenique tepore cremantur.
Saepe mori voluit, ne quicquam tale videret,
saepe, velut crimen, rigido narrare parenti;
denique in adverso venientem limine sedit
815 exclusura deum. Cui blandimenta precesque
verbaque iactanti mitissima: ‘Desine;’ dixit
‘hinc ego me non sum nisi te motura repulso.’
‘Stemus’ ait ‘pacto’ velox Cyllenius ‘isto’;
caelestique fores virga patefecit; at illi
820 surgere conanti partes, quascumque sedendo
flectitur, ignava nequeunt gravitate moveri.
Illa quidem pugnat recto se attollere trunco,
sed genuum iunctura riget frigusque per ungues
labitur et pallent amisso sanguine venae;
825 utque malum late solet immedicabile cancer
serpere et illaesas vitiatis addere partes,
sic letalis hiems paulatim in pectora venit
vitalesque vias et respiramina clusit;[1]
nec conata loqui est nec, si conata fuisset,
830 vocis habebat iter; saxum iam colla tenebat
oraque duruerant signumque exsangue sedebat;
nec lapis albus erat; sua mens infecerat illam.
Has ubi verborum poenas mentisque profanae
cepit Atlantiades, dictas a Pallade terras
835 linquit et ingreditur iactatis aethera pennis.
Sevocat hinc genitor nec causam fassus amoris:
‘Fide minister’ ait ‘iussorum, nate, meorum,
pelle moram solitoque celer delabere cursu
quaeque tuam matrem tellus a parte sinistra
840 suspicit (indigenae Sidonida nomine dicunt),
hanc pete, quodque procul montano gramine pasci
armentum regale vides, ad litora verte.’
Dixit et expulsi iamdudum monte iuvenci
litora iussa petunt, ubi magni filia regis
845 ludere virginibus Tyriis comitata solebat.
Non bene conveniunt nec in una sede morantur
maiestas et amor; sceptri gravitate relicta,
ille pater rectorque deum, cui dextra trisulcis
ignibus armata est, qui nutu concutit orbem,
850 induitur faciem tauri mixtusque iuvencis
mugit et in teneris formosus obambulat herbis.
Quippe color nivis est, quam nec vestigia duri
calcavere pedis nec soluit aquaticus Auster.
Colla toris exstant, armis palearia pendent;
855 cornua parva quidem, sed quae contendere possis
facta manu puraque magis perlucida gemma.
Nullae in fronte minae nec formidabile lumen;
pacem vultus habet. Miratur Agenore nata
quod tam formosus, quod proelia nulla minetur;
860 sed quamvis mitem, metuit contingere primo.
Mox adit et flores ad candida porrigit ora.
Gaudet amans et, dum veniat sperata voluptas,
oscula dat manibus; vix iam, vix cetera differt.
Et nunc alludit viridique exsultat in herba
865 nunc latus in fulvis niveum deponit harenis;
paulatimque metu dempto, modo pectora praebet
virginea plaudenda manu, modo cornua sertis
impedienda novis. Ausa est quoque regia virgo,
nescia quem premeret, tergo considere tauri,
870 cum deus a terra siccoque a litore sensim
falsa pedum primo vestigia ponit in undis,
inde abit ulterius mediique per aequora ponti
fert praedam. Pavet haec litusque ablata relictum
respicit et dextra cornum tenet, altera dorso
875 imposita est; tremulae sinuantur flamine vestes.
[1] clusit=clausit
全身的骨頭深處,並噴洒在肺的中間。
她唯恐這些邪惡的種子飄散得太遠,
又讓女孩眼前縈繞着姐姐的畫面,
婚姻幸福,有英俊的神與她相伴……
805 誇張每一個細節。這些念頭激起了
隱秘的痛苦,阿葛勞若絲無論晝夜
都飽受折磨,嘆息呻吟,在逐漸消耗中
趨於崩潰,猶如冰傷於暗弱的太陽。
她因為赫爾塞的好運緩緩燃燒,就像 墨丘利與阿葛勞若絲(二)
810 把一堆帶刺的野草置於小火之上,
它們不吐出焰苗,卻在溫熱中焚滅。
她經常渴望死,從此不再見到這一切,
經常想在嚴厲的父親面前揭發這宗罪。
最後,她決定坐在門檻前,當神再來,
815 就斷然不許他進入。墨丘利苦苦哀求,
用盡溫和謙卑的言辭,她卻說,“住口!
我永遠不會從這裡挪開,除非你折返。”
“我們都必須守約!”迅疾的墨丘利大喊,
立刻用自己的魔杖開了門。女孩正準備
820 起身,卻發現坐下時尚能彎曲的雙腿
已經沉重而麻木,再也無法動彈。
她的確竭力掙扎,想直起整個軀幹,
但膝蓋已經僵硬,寒氣漫過指甲,
血脈失去血液,變得蒼白可怕。
825 正如無藥可救的潰瘍總是向各處
彌散,不斷征服,擴大感染的區域,
死亡的冬寒也逐漸侵入她的心田,
關閉生命的每條路徑,阻斷氣管。
她並未試圖說話,即使想說,也沒有
830 聲音的通道,岩石已經佔據了咽喉。
臉已經凝固,她坐着,一尊無血的雕塑,
石頭也並非白色,被她那顆心玷污。
阿特拉斯的外孫懲罰了她瀆神的言辭 朱庇特與歐羅巴
和心性,離開這座以帕拉斯命名的城市,[1]
835 扇動飛鞋的翅膀,升入天空。父親[2]
叫他到一旁,沒透露情慾才是原因,
吩咐他,“兒子,你總能完美執行任務。
別耽擱,即刻下界,以你慣常的神速,
從左邊仰望你母親星座的那塊土地[3]
840 就是此行的終點,當地人起的名字
叫西頓。去往海邊,你在那裡會看到[4]
屬於國王的牲口在遠處山上吃草。”[5]
他說完,牛群已被趕下山,朝着那片
海岸而來。顯赫國王的公主喜歡[6]
845 與陪伴的推羅少女在水邊流連玩樂。
威儀與情慾總是有衝突,無法和諧
共存於一處。所以眾神的父親和統領
雖用右手揮舞着三舌的電火,雖能
以表情震撼宇宙,卻拋下高貴的權杖,
850 換上公牛的形象,與群牛相依相傍,
哞哞鳴叫,在嫩草上徘徊。它分外悅目:
顏色就像最潔凈的雪,從未被腳步
污染,也未被運來雨水的南風融化。
頸背的肌肉隆起,頷垂在胸前懸掛,
855 角的確很小,你卻可以說像手工製作
一樣精緻,比寶石還要晶瑩明澈。
前額沒透出戾氣,目光絲毫不可怕,
表情寧和。阿革諾耳的女兒很驚訝,
這頭牛如此俊美,而且沒有威脅。
860 但它再溫柔,最初她還是不敢觸摸。
逐漸地,她湊近,將花遞到白色的唇邊。
戀慕者大喜,吻着她的手,熱切期盼
更多的愉悅在後面。它已難忍煎熬:
時而逗弄她,在翠綠的草間四處蹦跳,
865 時而將雪白的腰身卧在金黃的沙灘上;
慢慢消除了少女的戒備,它又把胸膛
貼到她手上摩挲,一會兒又讓她撫摸
鮮花環繞的雙角。公主甚至勇敢地
騎到這頭牛的背上,卻不知騎的是誰。[7]
870 神於是一步步離開平陸,靠近大海,
先將偽裝成蹄子的腳放進淺水處,
然後徑直向里走,馱着戰利品滑入
深闊的中央。少女驚惶地望着身後
退卻的岸灘,右手緊抓着牛角,左手
875 扶着牛背,飄舞的衣裙在風中顫抖。
[1] Gildenhard-Zissos(2004)指出,在流行的神話版本中,墨丘利都實現了自己的慾望,並且與雅典公主有後。墨丘利將阿葛勞若絲變成石頭後,完全可以與赫爾塞同房,但奧維德卻沒有這樣處理,而讓他直接離開了雅典。沒有同房意味着沒有後代,沒有後面的世系,奧維德藉此象徵性地剝奪了雅典的未來。
[2] Keith(1992)詳細分析了第二卷531-835行的各個神話,指出它們都與真相、謊言和講述的主題有關,結構非常細緻,充滿了語言遊戲。這行的“父親”指朱庇特。
[3] “你母親星座”指昴星團。
[4] 西頓(Sidonis或Sidon)是古代地中海東岸的重要城市,當時屬於腓尼基。
[5] “國王”指阿革諾耳。
[6] “公主”指歐羅巴(Europa或Europe)。
[7] Jacobson(2007)發現,868-869行戲謔地模仿了《埃涅阿斯紀》第一卷中埃涅阿斯誘姦狄多的情節:(1)兩處情節都發生在與腓尼基相關的城市;(2)兩位女人都是王族;(3)兩次都是神的旨意(分別是朱庇特和維納斯);(4)兩次都有神協助(分別是墨丘利和丘比特)。在措辭上,奧維德也有意影射了維吉爾。