《物性論》第4卷601-700行

perscinduntur enim, nisi recta foramina tranant,
qualia sunt uitrei, species qua trauolat omnis.
praeterea partis in cunctas diuiditur uox,
ex aliis aliae quoniam gignuntur, ubi una
605 dissuluit semel in multas exorta, quasi ignis
saepe solet scintilla suos se spargere in ignis.
ergo replentur loca uocibus abdita retro
omnia, quae circum feruunt sonituque cientur.
at simulacra uiis derectis omnia tendunt,
610 ut sunt missa semel. quapropter cernere nemo
saepe supra potis est, at uoces accipere extra.
et tamen ipsa quoque haec, dum transit clausa domorum,
uox optunditur atque auris confusa penetrat,
et sonitum potius quam uerba audire uidemur.
614a [DE SAPORE]
615 hoc, qui sentimus sucum, lingua atque palatum
plusculum habent in se rationis, plus operai.
principio sucum sentimus in ore, cibum cum
mandendo exprimimus, ceu plenam spongiam aquai
si quis forte manu premere ac siccare coepit.
620 inde quod exprimimus, per caulas omne palati
diditur et rarae perplexa foramina linguae.
hoc ubi leuia sunt manantis corpora suci,
suauiter attingunt et suauiter omnia tractant
umida linguai circum sudantia templa.
625 at contra pungunt sensum lacerantque coorta,
quanto quaeque magis sunt asperitate repleta.
deinde uoluptas est e suco fine palati.
cum uero deorsum per fauces praecipitauit,
nulla uoluptas est, dum diditur omnis in artus.
630 nec refert quicquam quo uictu corpus alatur,
dum modo quod capias concoctum didere possis
artubus et stomachi umidulum seruare tenorem.
632a [QVARE ALIA ALIIS CONTRARIA SINT]
nunc aliis alius qui sit cibus ut uideamus,
expediam, quareue, aliis quod triste et amarumst,
635 hoc tamen esse aliis possit perdulce uideri,
tantaque in his rebus distantia differitasque est,
ut quod aliis cibus est, aliis fuat acre uenenum.
est itaque ut serpens, hominis quae tacta saliuis[1]
disperit ac sese mandendo conficit ipsa.
640 praeterea nobis ueratrum est acre uenenum,
at capris adipes et quocturnicibus auget.
id quibus ut fiat rebus cognoscere possis,
principio meminisse decet quae diximus ante:
semina multimodis in rebus mixta teneri.
645 porro omnes quaecumque cibum capiunt animantes,
ut sunt dissimiles extrinsecus et generatim
extima membrorum circumcaesura coercet,
proinde et seminibus constant uariantque figura.
semina cum porro distent, differre necessest
650 interualla uiasque, ‘foramina’ quae perhibemus,
omnibus in membris et in ore ipsoque palato.
esse minora igitur quaedam maioraque debent,
esse triquetra aliis, aliis quadrata necessest,
multa rutunda, modis multis multangula quaedam.
655 namque figurarum ratio ut motusque reposcunt,
proinde foraminibus debent differe figurae,
et uariare uiae proinde ac textura coercet.
hoc ubi, quod suaue est aliis, aliis fit amarum,
illi, cui suaue est, leuissima corpora debent
660 contractabiliter caulas intrare palati.
at contra quibus est eadem res intus acerba,
aspera nimirum penetrant hamataque fauces.
nunc facile est ex his rebus cognoscere quaeque,
quippe ubi, cui febris bili superante coorta est
665 aut alia ratione aliquast uis excita morbi,
perturbatur ibi iam totum corpus, et omnes
commutantur ibi positurae principiorum,
ut, prius ad sensum quae corpora conueniebant,
nunc non conueniant, et cetera sint magis apta,
670 quae penetrata queunt sensum progignere acerbum.
utraque enim sunt in mellis commixta sapore—
id quod iam supera tibi saepe ostendimus ante.
672a [DE ODORE]
nunc age quo pacto naris adiectus odoris
tangat agam. primum res multas esse necessest,
675 unde fluens uoluat uarius se fluctus odorum,
et fluere et mitti uolgo spargique putandumst.
uerum aliis alius [et] magis est animantibus aptus
dissimilis propter formas. ideoque per auras
mellis apes quamuis longe ducuntur odore,
680 uolturiique cadaueribus; tum fissa ferarum
ungula quo tulerit gressum, promissa canum uis
ducit; et humanum longe praesentit odorem
Romulidarum arcis seruator, candidus anser.
sic aliis alius nidor datus ad sua quemque
685 pabula ducit et a taetro resilire ueneno
cogit, eoque modo seruantur saecla ferarum.
hic odor ipse igitur, naris quicumque lacessit,
est alio ut possit permitti longius alter.
sed tamen haud quisquam tam longe fertur eorum
690 quam sonitus, quam uox, mitto iam dicere quam res
quae feriunt oculorum acies uisumque lacessunt.
errabundus enim tarde uenit ac perit ante
paulatim facilis distractus in aeris auras,
ex alto primum quia uix emittitur ex re
695 (nam penitus fluere atque recedere rebus odores
significat quod fracta magis redolere uidentur
omnia, quod contrita, quod igni conlabefacta);
deinde uidere licet maioribus esse creatum
principiis quam uox, quoniam per saxea saepta
700 non penetrat, qua uox uolgo sonitusque feruntur.

[1] est itaque ut=est Ithacae et (Herrmann)=fontis aquae ut (Meurig-Davies)=excitaque ut (Verdiēre)

它們將會被扯碎,除非經過的孔隙[1]
直如玻璃(所有的影像都能穿越它)。
此外,話音是朝着所有方向傳播,
因為當一個話音產生,便分解為多個
605 話音,如此相繼繁衍,就如同火花
經常分發自己,散落成許多火種。
所以,話音也填滿了隱蔽難見之地,
它們到處涌動着聲音,被聲音攪動。
可是膜像一旦發射,就全部沿着
610 筆直的路線行進。因此,視線無法
穿透牆壁,隔牆的話音卻可以聽見。
但即使話音本身在穿越屋牆的時候
也已經磨鈍,抵達耳朵時已模糊不清,
再不是可以分辨的詞語,只是聲音。

615 被我們用來感知味道的齶與舌頭[2]
無需詳細的解釋,它們的原理很簡單。
首先,我們咀嚼擠壓食物時,在嘴裡
嘗到味道,這情形就好比某人用手
擠壓充滿水的海綿,試圖讓它變干。
620 接着,我們擠出的東西彌散到齶的
空洞,進入多孔舌頭的繁複通道。
如果滲出的味道釋放光滑的原子,
它們就舒適地觸碰、舒適地撫弄舌頭
周圍所有濕潤、富於汁液的位置。
625 相反,聚集在一起的原子越是粗糙,
就會越強烈地扎刺和撕扯我們的感覺。
然後,味道的愉悅最終抵達軟齶,
但是當食物向下墜入食道之後,
在體內傳輸之時,便再無快感可言,
630 怎樣的食物在滋養身體也再無分別,
只要你能消化吸收它,分配給身體
各部分,並且讓胃保持濕潤的狀態。

現在我要解釋,為何不同的食物[3]
適合不同的動物,為何同一種食物
635 有些動物覺得苦,有些卻覺得特別甜,
在這一方面存在如此巨大的差異,
這位的食物竟是那位的烈性毒藥。
如果沾上人類的唾液,某些蛇類[4]
會啃噬自己的身體,分外痛苦地死去。
640 再如嚏根草,對我們而言包含劇毒,
卻可以養肥山羊,為鵪鶉提供養料。
為了理解這個現象為什麼會產生,
你首先應記得我在前文講過的一點:
萬物中的原子都是以多種方式混合。
645 而且,所有的生物都會吸收食物,
正如其外表各從其類,彼此不同,
被特定的肢體輪廓限制各自的身形,
構成它們的原子形狀也相去甚遠。
既然原子不同,原子的間隔和我們
650 稱為“孔隙”的通道也必定存在差別,
無論在所有肢體、口腔還是齶裡面。
某些應該更逼仄,某些則更加寬綽,
必定有些是三角形,有些則是方形,
許多呈圓形,許多有各式各樣的邊角。
655 原子形狀的布局和原子的運動決定了
這些孔隙的形狀也應該各式各樣,
不同的質地也強制形成了不同的通道。
因此,同一種食物會變得時甜時苦,
如果覺得甜,應當是光滑的原子進入
660 齶的空洞,溫柔地愛撫所有角落;
相反,若同樣的東西嘗起來苦澀難當,
必定是粗糙、帶鉤刺的原子穿越食道。
按此原則,很容易理解類似的情況:
當某人因為過剩的膽汁而發起高燒,
665 或者由於其他的緣故而患上重症,
他的整個身體都被攪亂,內部原子的
所有結構都已經改變,其結果就是,
原來與他的感覺相契合的原子如今
不再契合,能進入身體、激起苦痛
670 感覺的其他原子反而變得更適宜。
例如蜂蜜里就混合甜和苦兩種滋味——
這一點我在上文已經多次說明。[5]

現在我要討論氣味的接觸以何種[6]
方式作用於鼻子。首先,各種氣味
675 必定從許多物體流溢散發出來,
而且必定朝各個方向流動彌散。
但由於形狀各異,不同的氣味原子[7]
適合不同的生物。所以,蜜蜂會受到
蜂蜜氣味的誘惑,不辭長距離飛行。
680 禿鷲對屍體也如此。野獸裂蹄的印跡
無論引向何方,獵犬熱切的嗅覺
都會跟隨。拯救過羅馬堡壘的白鵝[8]
同樣在很遠就能聞到人的氣味。
賦予不同動物的不同嗅覺就如此
685 將它們引向各自的食物,也迫使它們
躲開可憎的毒物,保存野獸的種類。
所以作用於鼻子的各種氣味中,一種[9]
可以比另一種傳至更遠的地方,但是
任何氣味能夠傳播的距離都不如
690 聲音和話音,我更不必提及觸碰
我們的眼睛、引發視覺的所有東西。
因為氣味蜿蜒滲出的過程太緩慢,
過早、過於輕易地在空氣里點點消散。
原因在於,它首先需要從物體深處
艱難地鑽出(所有的物體都是在打碎、
碾碎或者在火中撕裂時氣味最濃,
這表明它是從物體深處發源、分離);
其次你會發現,與話音相比,它由
更大的原子構成,既然它無法穿透
700 石牆,而話音和聲音普遍都能做到。

[1] 參考本卷146-154行。
[2] 615-672行考察味覺。現存的伊壁鳩魯著作沒有討論這個問題。在《物性論》抄本中,這行前面有一個小標題,DE SAPORE(論味道)。這個小標題在抄本中標記為614a行。
[3] 在633-672行,盧克萊修解釋了為何不同的動物對同樣的食物有不同的反應。在《物性論》抄本中,這行前面有一個小標題,QVARE ALIA ALIIS CONTRARIA SINT(為何不同的動物感受各異)。這個小標題在抄本中標記為632a行。
[4] 原文的itaque ut serpens這部分文本不確定。人的唾液對蛇有劇毒的說法見於普林尼《自然史》(Historia Naturalis 7.2.15)。
[5] 參考第二卷398-407行和第三卷191-195行。
[6] 673-721行討論嗅覺,參考伊壁鳩魯《書信集》(Epistles 1.53)。在《物性論》抄本中,這行前面有一個小標題,DE ODORE(論氣味)。這個小標題在抄本中標記為672a行。
[7] 原文的et是多餘的詞。
[8] 公元前390年,高盧人攻陷羅馬,曼尼烏斯率軍退守卡皮托山,敵人夜間偷襲時,養在朱諾神廟的鵝發出警訊,幫助了羅馬軍隊。從此,羅馬人認為鵝是神聖的。參考奧維德《歲時記》(Fasti 1.453-454)。
[9] 在687-705行,盧克萊修解釋了為何有些氣味比別的氣味傳得更遠。