奧維德《黑海書簡》第4部第11首



Gallio, crimen erit vix excusabile nobis,
carmine te nomen non habuisse meo.
Tu quoque enim, memini, caelesti cuspide facta
fovisti lacrimis vulnera nostra tuis.
5 Atque utinam rapti iactura laesus amici
sensisses ultra, quod quererere, nihil!
Non ita dis placuit, qui te spoliare pudica
coniuge crudeles non habuere nefas.
Nuntia nam luctus mihi nuper epistula venit,
10 lectaque cum lacrimis sunt tua damna meis.
Sed neque solari prudentem stultior ausim,
verbaque doctorum nota referre tibi:
finitumque tuum, si non ratione, dolorem
ipsa iam pridem suspicor esse mora.
15 Dum tua pervenit, dum littera nostra recurrens
tot maria ac terras permeat, annus abit.
Temporis officium est solacia dicere certi,
dum dolor in cursu est et petit aeger opem.
At cum longa dies sedavit vulnera mentis,
20 intempestiue qui movet[1] illa novat.
Adde quod (atque utinam verum mihi venerit omen!)
coniugio felix iam potes esse novo.
[1] movet=monet

(致加里歐)[1]
 
加里歐,倘若我的詩不曾提到你的名,
那將是我無法開脫的罪行,
因為我記得,當我被天神的長矛刺中,
你也曾經用眼淚撫慰我的傷。
5 多希望除了失去放逐的朋友,再沒有
別的任何打擊需要你承受!
諸神卻另有打算,他們殘忍地奪走了
你貞潔的妻子,並不認為這是惡。
我最近才收到一封信,得知你的悲傷,
10 讀到你喪偶之痛,我淚濕臉龐。
但是我不敢自作聰明,去安慰智者,
向你重複熟悉的哲人心得,
我猜想,你應當早已擺脫痛苦,理性
若無用,流逝的時間也是醫生。
15 你的信到我這裡,再等我的信回返,
越過萬水千山,便已經一年[2]
履行安慰的義務只應在特定的時段,
哀慟正盛,傷心者需要救援。
可當靈魂的傷口在漫長的日月里癒合,
20 時過境遷的勸說反而是折磨。
何況——願我的信到達時預言成真!——
你可能已開始新的幸福婚姻。


[1] 加里歐(Iunius Gallio)是一位著名的修辭學家,是老塞涅卡的朋友。
[2] 如果此前奧維德其實是忘了給對方寫信,這是一個很好的借口。