奥维德《黑海书简》第3部第7首



Verba mihi desunt eadem tam saepe roganti.
Iamque pudet vanas fine carere preces.
Taedia consimili fieri de carmine vobis,
quidque petam, cunctos edidicisse reor.
5 Nostraque quid portet iam nostis epistula, quamvis
charta[1] sit a vinclis non labefacta suis[2].
Ergo mutetur scripti sententia nostri,
ne totiens contra, quam rapit amnis, eam.
Quod bene de vobis speravi, ignoscite, amici:
10 talia peccandi iam mihi finis erit.
Nec gravis uxori dicar, quae scilicet in me
quam proba tam timida est experiensque parum.
Hoc quoque, Naso, feres, etenim peiora tulisti.
Iam tibi sentiri sarcina nulla potest.
15 Ductus ab armento taurus detrectet[3] aratrum,
subtrahat[4] et duro colla novella iugo.
Nos, quibus adsuerit fatum crudeliter uti,
ad mala iam pridem non sumus ulla rudes.
Venimus in Geticos fines: moriamur[5] in illis,
20 Parcaque ad extremum qua mea coepit eat.
Spem iuvat amplecti, quae non iuvat inrita semper:
et, fieri cupias si qua, futura putes.
Proximus huic gradus est bene desperare salutem,
seque semel vera scire perisse fide.
25 Curando fieri quaedam maiora videmus
vulnera, quae melius non tetigisse fuit.
Mitius ille perit, subita qui mergitur unda,
quam sua qui tumidis brachia iactat[6] aquis.
Cur ego concepi Scythicis me posse carere
30 finibus et terra prosperiore frui?
Cur aliquid de me speravi lenius umquam?
An fortuna mihi sic mea nota fuit?
Torqueor en gravius repetitaque forma locorum
exilium renovat triste recensque facit.
35 Est tamen utilius studium cessasse meorum,
quam, quas admorint, non valuisse preces.
Magna quidem res est, quam[7] non audetis, amici:
sed si quis peteret, qui dare vellet, erat.
Dummodo non nobis[8] hoc Caesaris ira negarit,
40 fortiter Euxinis inmoriemur aquis.
[1] charta=cera
[2] suis=meis
[3] detrectet=detrectat
[4] subtrahat=subtrahit
[5] moriamur=moriemur
[6] iactat=lassat=pulsat
[7] quam=sed
[8] nobis=vobis

(致朋友们)[1]
 
我一再提出相同的要求,已穷尽言辞,
无休却无用的祷告已让我羞耻。
你们恐怕早已经厌倦我单调的诗句,
我的叮嘱你们也早已背熟。
5 我信里有什么讯息你们根本不用猜,
虽然线绳还未解,封蜡还未开[2]
所以这次我要变一变写作的方向,
以免总是犯忌讳,逆流而上。
原谅我,朋友们,让你们承担我的美梦,
10 这样的错误对于我已经告终。
我也不再拖累我的妻——她绝对忠诚
待我,只是太胆怯,做事欠主动。
纳索,这一点你也要忍受,更糟的你也
忍受过,你对重负已没有感觉。
15 刚从同伴中拽出来,公牛会拒绝耕犁,
不肯让坚硬的轭压住它的脖子。
我早已习惯命运冷酷的摧残,任何
痛苦都不陌生,都已经历过。
我到了盖塔的地界,就让我死在这里,
20 让命运逞凶,让结局符合开始!
拥抱希望是快乐的——但它永远都无用——
你以为梦想什么,就总会发生。
接下来就是彻底抛弃获救的幻想,
坚信自己已经永远地沦亡。
25 我们常见到某些伤越治越不可收拾,
倒不如当初不去碰它,不去治。
突然被巨浪吞没,死得更痛快,胜过
在汹涌的海里挣扎到最后一刻。
我为何想象自己能离开斯基泰的国度,
30 到一片宁静祥和的土地居住?
为何要奢望获得某种更仁慈的待遇?
我就是这样理解自己的命数?
看吧,我反而更受折磨,一遍遍描述
此地,就一遍遍唤醒凄惨的放逐。
35 然而,我宁愿朋友们失去帮助的热情,
也不愿他们以前的呼吁都落空。
你们不敢做的事的确是大事,朋友们,
但若有人求,就有人愿意应允。
只要凯撒的怒火不禁止我如此,我就将
40 勇敢地迎接欧克辛海边的死亡。


[1] 这首诗相对于奥维德放逐诗歌的大部分作品而言,是反其道而行之,诗人几乎否定了一切努力的效用,准备直面在黑海边终老的残酷现实。Evans(1976)认为,从它我们可以看出奥维德将《黑海书简》前三部寄到罗马发表时的绝望心态,就诗学辩护而言,这首诗也可视为奥维德的绝笔。
[2] Galasso(1987)认为,奥维德在这里把朋友们比作了厌倦的情人。