Naso suo profugus mittit tibi, Flacce, salutem,
mittere rem si quis qua caret ipse potest.
Longus enim curis vitiatum corpus amaris
non patitur vires languor habere suas.
5 Nec dolor ullus adest nec febribus uror anhelis,
et peragit soliti vena tenoris iter.
Os hebes est positaeque movent fastidia mensae,
et queror, invisi cum venit hora cibi.
Quod mare, quod tellus adpone, quod educat aer,
10 nil ibi quod nobis esuriatur erit.
Nectar et ambrosiam, latices epulasque deorum,
det mihi formosa gnava[1] Iuventa manu:
non tamen exacuet torpens sapor ille palatum,
stabit et in stomacho pondus inerte diu.
15 Haec ego non ausim, cum sint verissima, cuivis
scribere, delicias ne mala nostra vocet.
Scilicet is status est, ea rerum forma mearum,
deliciis etiam possit ut esse locus.
Delicias illi precor has contingere, si quis
20 ne mihi sit levior Caesaris ira timet.
Is quoque, qui gracili cibus est in corpore, somnus,
non alit officio corpus inane suo.
Sed vigilo vigilantque mei sine fine dolores,
quorum materiam dat locus ipse mihi.
25 Vix igitur possis visos agnoscere vultus,
quoque ierit quaeras qui fuit ante color.
Paruus in exiles sucus mihi pervenit artus,
membraque sunt cera pallidiora nova.
Non haec inmodico contraxi damna Lyaeo:
30 scis mihi quam solae paene bibantur aquae.
Non epulis oneror, quarum si tangar amore,
est tamen in Geticis copia nulla locis.
Nec vires adimit Veneris damnosa voluptas
non solet in maestos illa venire toros.
35 Vnda locusque nocent et causa valentior istis,
anxietas animi, quae mihi semper adest.
Haec nisi tu pariter simili cum fratre levares,
vix mens tristitiae nostra tulisset onus.
Vos estis fracto tellus non dura phaselo
40 quamque negant multi uos mihi fertis opem.
Ferte, precor, semper, quia semper egebimus illa,
Caesaris offensum dum mihi numen erit.
Qui meritam nobis minuat, non finiat iram,
suppliciter vestros quisque rogate deos.
[1] gnava=grata=nava
(致弗拉库斯)[1]
放逐的纳索送给你“健康”,弗拉库斯,
若人们能赠送自己没有的东西。
忧虑与折磨毁了我身体,长久的萎靡
已不允许它拥有从前的力气。
5 我没有感觉疼痛,也没有发烧、气喘,
脉搏也如常,没有明显的改变。
但味觉已麻木,面前的食物令我憎厌,
每次用餐,都对着饭菜抱怨。
无论是山珍海味,还是飞禽走兽,
10 都无法勾起我的一丝胃口。
即使赫柏[2]用纤巧的手殷勤地献上
天神们吃的仙果,喝的琼浆[3],
那样的味道也刺激不了沉睡的食欲,
沉闷的感觉总是在腹中盘踞。
15 这些虽然是真的,我却不敢告诉人,
唯恐他们说我的痛苦是矫情。
哈!我现在是什么状况,什么处境,
竟然还有挑三拣四的可能!
愿众神让那些生怕恺撒宽宥我的人
20 也来尝尝我这矫情的福分!
甚至睡眠,虽然是疲弱身体的食物,
对我掏空的躯壳却没有帮助,
我总睡不着,无尽的痛苦也总睡不着,
此地总在为它们提供材料。
25 所以,你如果看见我,几乎不会认出我,
你会问我为何没原来的气色?
我消瘦的关节少有活力的汁液灌溉,
四肢的颜色比新造的蜡还苍白。
这些症状并不是过度酗酒的恶果,
30 你知道除了水,我几乎什么都不喝。
我也没放纵口腹,即使我犯了馋瘾,
盖塔这地方食物也不丰盈。
也并非伤身的情欲耗掉了我的精力,
悲哀的人对此事没有兴致[4]。
35 这里的水土害了我,还有更强大的因素,
那就是无法驱逐的心灵的焦虑。
倘若没有你们兄弟俩对我的帮助,
我早就承受不住这沉重的痛苦。
就像友好的陆地庇护劫后的残舟,
40 许多人拒绝我,你们却伸出援手。
求你们一直帮助我,因为我一直需要,
倘若恺撒的怒火一直不消。
为减轻(而非终结)我应得的惩罚,请你们
各自谦卑恳切地劝说那位神。
[1] 弗拉库斯(L. Pomponius Flaccus)是格莱齐努斯(见前面第六首)的弟弟。弗拉库斯以贪食闻名,是提比略酒宴上的陪客,苏埃托尼乌斯甚至在《提比略传》里说,他的叙利亚总督之职就是靠与提比略喝酒喝来的(Tib. 42.1)。如此看来,奥维德在这首诗中极力抱怨自己无食欲,不是偶然的。
[2] 赫柏(Hebe)是奥林匹斯山的青春女神,原文用Iuventa(青春)指代她。
[3] 仙果(ambrosia)和琼浆(nectar)是奥林匹斯诸神的标准食物。
[4] 这几行诗似乎暗示,格莱齐努斯也是纵情声色之徒。